Το σύμπαν και η μεταβολική ΣΚΠ

Ο άνθρωπος έχει τη μοναδική ικανότητα να πλάθει ιστορίες. Ικανότητα που κανένα άλλο ον (ακόμα) δεν έχει αποκτήσει. Κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι μυθοπλασίες, κάποιες είναι αληθινές. Δηλαδή όχι ακριβώς αληθινές, αφού ακόμα και η έννοια της αλήθειας είναι πολλές φορές υποκειμενική. Ο καθένας επιλέγει τη δική του αλήθεια. Ωστόσο υπάρχει ένα φαινόμενο στο οποίο κάθε θεωρία, κάθε αυθεντία και κάθε αλήθεια είναι υποχρεωμένα να υποκλιθούν. Και αυτό το φαινόμενο είναι η πραγματικότητα, η οποία αδιαφορεί πλήρως για τις ιστορίες που φτιάχνουν κάποιοι πίθηκοι που κατοικούν σε έναν αδιάφορο πλανήτη, ενός αδιάφορου άστρου από τα δισεκατομμύρια που βρίσκονται σε έναν αδιάφορο γαλαξία από τα τρισεκατομμύρια που (νομίζουμε ότι) υπάρχουν σε ένα ακόμα πιο αδιάφορο σύμπαν. Το οποίο όχι, δεν θα συνωμοτήσει αν κάποιο πιθηκάκι θέλει κάτι πάρα πολύ.

Κάποιες από αυτές τις ιστορίες όμως είναι κρίσιμες για την, από συμπαντικής άποψης, αδιάφορη ζωή μας. Άλλες καθορίζουν τη συμπεριφορά μας (ηθική, ανθρώπινα δικαιώματα, χρήμα, πολιτικές θεωρίες κλπ) ενώ άλλες προσπαθούν να περιγράψουν την πραγματικότητα, όσο το DNA μάς επιτρέπει να το κάνουμε αυτό. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο καλή πρόθεση και να έχει, ένας μπονόμπο δεν μπορεί να μιλήσει για το πυθαγώρειο θεώρημα. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να μιλήσει γενικότερα για οτιδήποτε άλλο. Ούτε θα μπορέσει να λύσει διαφορική εξίσωση, έστω 1ης τάξης, 1ου βαθμού.

Η επιστήμη είναι μία μέθοδος την οποία χρησιμοποιούμε ως είδος για να μιλήσουμε για την πραγματικότητα. Να φτιάξουμε ιστορίες οι οποίες να περιγράφουν τα γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Η οποία δεν είναι υποχρεωμένη να υπακούσει στις αφηγήσεις μας. Κάθε άλλο! Όσο περισσότερο την αναζητούμε, τόσο της αρέσει να κρύβεται! Σε βαθμό που πολλές φορές να είμαστε ανίκανοι να ξεχωρίσουμε τι από αυτά που λέμε είναι αλήθεια και τι μύθος. Αν προσθέσουμε στο σκεπτικό αυτό και το γεγονός ότι είναι πολύ πιο εύκολο να πλάσει κανείς έναν ακόμα μύθο αντί να κοπιάσει να μελετήσει τη συμπεριφορά της πραγματικότητας -που της αρέσει να κρύβεται- μαζί και τις ατέλειες που έχει ο τρόπος σκέψης μας, τότε καταλαβαίνουμε γιατί βρισκόμαστε στην άγνοια που βρισκόμαστε. Δεν έχει να κάνει τόσο με εμάς, όσο με τον τρόπο που πλάθουμε τις ιστορίες μας. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να παραμένουμε ανοιχτοί και να θυμόμαστε πως η πραγματικότητα έχει το επάνω χέρι σε αυτό το σύμπαν. Θα συμπεριφερθεί όπως θέλει αυτή και όσο κατανοούμε το πώς θα το κάνει, τόσο μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας.

"Τι σχέση έχουν όλα αυτά με ένα blog ρε φίλε; Αποφάσισες να γράψεις μετά από τόσα χρόνια για να μας πρήξεις με τα φιλοσοφικά σου απωθημένα και να μας το παίξεις κάποιος;;;" Εντάξει, δίκιο έχετε. Εκτός από το τελευταίο. Φαντάζομαι να καταλάβαμε όλοι ότι κανείς δεν μπορεί να "το παίξει κάποιος" σε αυτό το σύμπαν γιατί κανείς δεν είναι "κάποιος". Ούτε καν οι μεγαλύτερες αυθεντίες. Για αυτό άλλωστε έγραψα τα παραπάνω. Γιατί κουράστηκα να βομβαρδίζομαι ένθεν κακείθεν από ιστοριούλες μεγάλης αλήθειας που κρύβουν το μυστικό και την αλήθεια της ζωής και βαρέθηκα ταυτόχρονα να απολογούμαι κάθε φορά που λέω ότι αυτά τα πράγματα είναι αυτό που είναι: ανοησίες.

Η καλή η ψυχολογία. Τα όλα που θα πάνε καλά. Η δύναμη του εγκεφάλου. Οι αέρο οι ψεκασμοί. Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ. Το πανίσχυρο το ΒΙΜ. Όλα αυτά ακούγονται σαν περιεχόμενα από καζαμία, λίγο δακρύβρεχτο μυθιστόρημα και τουρκικό serial χρεωκοπημένων καναλιών. Ιστορίες είναι και αυτές. Αλλά πριν κάποιος απαιτήσει οι υπόλοιποι να πειστούν, πρέπει πρώτα να πείσει την πραγματικότητα να τις υιοθετήσει. Χο χο! Εδώ σας θέλω! Για αυτό, πριν αρχίσουμε να πετάμε πέτρες σε όποιον τα λεγόμενά του δεν μας αρέσουν, ας χρησιμοποιήσουμε τη λογική και την παρατήρηση.

Το 2008 ο P. Zamboni ανακάλυψε ένα φαινόμενο της πραγματικότητας, το CCSVI. Βασιζόμενος σε ιστορίες που είχαν πλάσει για αυτήν συνάδελφοι του που έζησαν και ερεύνησαν πριν από αυτόν. Ο T. Putnam είχε παρατηρήσει ότι αν εμποδιστεί η ροή στις φλέβες του τραχήλου σκύλων, αυτοί αναπτύσσουν φλεγμονές στο ΚΝΣ τους. Ο R. Swank είχε παρατηρήσει ότι το αίμα από τις καρωτίδες ΑμΣΚΠ καθυστερεί πάρα πολύ να διατρέξει τον εγκέφαλο σε σχέση με τους υγιείς. Οι ερευνητές της Fonar μελετώντας έναν "κάθετο" μαγνητικό τομογράφο παρατήρησαν ότι η κυκλοφορία του ΕΝΥ σε ΑμΣΚΠ ήταν ανώμαλη. Και πολλοί άλλοι αφηγήθηκαν ιστορίες βασισμένες στην παρατήρηση της συμπεριφοράς της πραγματικότητας που αντιβαίνουν στην κυρίαρχη ιστορία για τη ΣΚΠ.

Ακόμα όμως παραμένουν πολλά ερωτηματικά. Και επειδή στην πραγματικότητα αρέσει να κρύβεται, κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάτι διαπιστώνουμε ότι αυτά που παραμένουν θαμμένα είναι ακόμα περισσότερα από όσα αρχικά νομίζαμε. Ακόμα δεν ξέρουμε για ποιό λόγο δημιουργούνται οι φλεγμονές στο ΚΝΣ. Αυτοανοσία χωρίς αυτοαντιγόνο; Μήπως το ινωδογόνο; Και πώς βρέθηκε εκεί; Μήπως ο σίδηρος; Έστω, αλλά πώς και γιατί; Φταίει το CCSVI; Μπορεί αλλά με ποιον τρόπο; Και εντάξει, θα πει κάποιος, οι φλεγμονές προκαλούν τις βλάβες. Σοβαρά; Μα η προοδευτική ΣΚΠ χαρακτηρίζεται από βλάβες χωρίς ίχνος φλεγμονής και συνάμα μείωση της αξονικής πυκνότητας! Δεν ανταποκρίνεται στην κορτιζόνη, δεν ανταποκρίνεται στην ανοσοκαταστολή, δεν επηρρεάζεται ιδιαίτερα από την αποκατάσταση της ροής. Αδιέξοδο. Ή όχι; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ποτέ δε συμβαίνουν αυτά που δεν γίνεται να συμβούν και πάντα συμβαίνουν μόνο αυτά που γίνεται να συμβούν. Δεν τα καταλαβαίνουμε γιατί λείπουν κάποια κομμάτια από την αφήγησή μας για τη συμπεριφορά της νόσου.

Το 2009 ο G. R. Campbell παρατήρησε ότι το μιτοχονδριακό DNA των ιστών του ΚΝΣ ΑμΣΚΠ είχε πολλά διαγεγραμμένα τμήματα, αντίθετα με το αντίστοιχο από υγιείς. Με άλλα λόγια, στους ασθενείς αλλά όχι στους υγιείς ήταν εκφυλισμένο, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό του γήρατος. Αλλά γιατί; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η ίδια ερευνητική ομάδα ανέλυσε και το αντίστοιχο μιτοχονδριακό DNA μυϊκών ιστών ΑμΣΚΠ, το οποίο το βρήκε να έχει παρεμφερές πλήθος διαγραφών σε σχέση με αυτό από υγιείς ανθρώπους. Δηλαδή τα μιτοχόνδρια των μυϊκών κυττάρων ασθενών και υγιών ήταν σε παρόμοιο βαθμό εκφυλισμένα χωρίς ιδιαίτερες διαφορές. Ο μυϊκός ιστός έχει τη σημασία του: μυϊκό και νευρικό σύστημα προέρχονται από τα ίδια εμβρυϊκά κύτταρα. Δηλαδή είναι άμεσοι "συγγενείς". Για την ακρίβεια η ύπαρξη πρόδρομου μυϊκού συστήματος στο έμβρυο είναι που πυροδοτεί τη δημιουργία του νευρικού. Που σημαίνει ότι πιθανότατα οι αλλοιώσεις αυτές είναι επίκτητες. Αν δεν ήταν, θα έπρεπε και στο μυϊκό ιστό να επικρατεί παρόμοια εικόνα.

Όπως πάντα, τα ερωτήματα που εγείρονται είναι περισσότερα από αυτά που απαντήθηκαν: Γιατί αλλοιώθηκε το μιτοχονδριακό DNA; Έχει αυτό κάποια επίπτωση στην αναπνευστική αλυσίδα των κυττάρων, στην παραγωγή ενέργειας και εν τέλει στην εξέλιξη της νόσου; Σε πόσο διάστημα συνέβη αυτό; Προχωρά με τα χρόνια ή συνέβη άπαξ και έκτοτε παρέμεινε σταθερό; Η όλη κατάσταση με τα εγειρόμενα ερωτήματα που δημιουργεί η κάθε απάντηση θυμίζει το ανέκδοτο με το αεροπλάνο: Μονοθέσιο αεροσκάφος κατέπεσε σε νεκροταφείο. Οι αρχές έχουν ήδη ανασύρει 2000 πτώματα ενώ υπάρχουν φήμες ότι οι νεκροί θα ξεπεράσουν τους 10000...

Όλα αυτά τα έγραψα γιατί αισθάνομαι δικαίωση και χαρά. Δικαίωση γιατί νίκησε ο ορθολογισμός και όχι οι προσευχές και οι άλλες εύκολες φυγόπονες αφηγήσεις για τσάκρα, ψυχολογίες και πράσινα άλογα που πράττουν άλογα. Χαρά γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία φάρμακο κατάφερε να αναστρέψει κάποια συμπτώματα σε άτομα με προοδευτική ΣΚΠ. Αναφέρομαι στο MD 1003 της MedDay, το οποίο είναι η ταπεινή βιταμίνη Β7 ή βιταμίνη Η ή βιοτίνη σε υψηλές δόσεις. Πολύ υψηλές δόσεις. Η οποία επιδρά σε διάφορες αντιδράσεις του κυτταρικού μεταβολισμού και της παραγωγής ενέργειας. Η χαρά δεν είναι τόσο για το MD 1003, που ειρήσθω εν παρόδω είναι το πρώτο φάρμακο για τη ΣΚΠ και όχι τις τελίτσες, όσο για το γεγονός ότι κάποια μυαλά αποφάσισαν να αλλάξουν την αφήγηση για τη ΣΚΠ και να τη δουν ως αυτό που πιθανότατα είναι: ένα μεταβολικό πρόβλημα που ίσως προέρχεται από χρόνια λανθάνουσα υποξία. Ίσως. Θα χρειαστεί να περιμένουμε να το δούμε στη πράξη, μαζί με τα νέα ερωτήματα που θα προκύψουν. Τα αποτελέσματα που δημοσιεύτηκαν πριν μερικές ημέρες είναι τουλάχιστον αποστομωτικά. Ακόμα και αν αποτύχει παταγωδώς σαν φάρμακο, άνοιξε (επιτέλους!!!) την πόρτα για την αφήγηση της  "μεταβολικής ΣΚΠ". Νενικήκαμεν λογικώς σκεπτόμενοι, σκεπτικοί και απανταχού σκεπτικιστές συνάνθρωποι! Είμαστε πιο κοντά από ποτέ σε ένα μέλλον με λιγότερη αναπηρία και περισσότερη λογική, την οποία η τελευταία θα προσπαθήσει να αποτρέψει! Λογική - Παραλογισμός σημειώσατε 1!

Φλεβική Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΙΙ)

How to cure venous MS

Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου παρατίθεται σήμερα η παρουσίαση με εικόνες που ο Dr. Schelling μας παραχώρησε, με τον τίτλο: "Η προσπάθεια να θεραπεύσουμε την φλεβική πολλαπλή σκλήρυνση θεραπεύοντας το CCSVI".

Έχοντας συγκεντρώσει ιστορικά τη βιβλιογραφία μελέτης των εστιών της πολλαπλής σκλήρυνσης, ο Dr. Schelling καταλήγει στο αναμφίβολο συμπέρασμα ότι

Η μορφή, τοποθεσία και κατανομή των φλεβικών βλαβών που παρατηρούνται αποκλειστικά στον εγκέφαλο ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση μπορούν, σύμφωνα με απλές αρχές της φυσικής, να αποδοθούν μόνο σε φλεβική παλινδρόμηση.

Καλεί "congitive emergency" (κατάσταση έκτακτης γνωστικής ανάγκης) την ανάγκη να επικεντρωθεί η νευρολογία στις πραγματικές φλεβικές ενδείξεις για να θεραπεύσει τη νόσο.  Οι πραγματικές ενδείξεις, που είναι αποκλειστικά φαινόμενα της σκλήρυνσης και τη διαφοροποιούν από άλλες νευρολογικές νόσους, είναι πως οι φλέβες εντός του εγκεφάλου έχουν αυλακωμένη επιφάνεια και τοιχώματα (Allen 1981, Dawson 1916), είναι παραμορφωμένες, διεσταλμένες και εκφυλισμένες (Putnam, Adler 1937, Fog 1965, Adams 1989), αποτελούν βάση από την οποία επεκτείνονται οι περικοιλιακές εστίες του Dawson (Lumsden 1970).  Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι οι περικοιλιακές εστίες, που είναι τυπικές της σκλήρυνσης, σε μελέτες με μαγνητική τομογραφία που διεξάγονταν σε βάθος διετίας παρέμεναν σταθερές και δεν πηγαινοέρχονταν, όπως εστίες άλλων περιοχών.

Όταν λέει, όμως, ότι το CCSVI είναι ένα μέρος μόνο του φλεβικού προβλήματος, ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο διαλόγου που δεν ξέρω αν βρίσκει σύμφωνους τους λοιπούς Επεμβατικούς: για τον Schelling, το πρόβλημα δεν είναι μόνο στις στενές βαλβίδες (CCSVI) ή λοιπές στενώσεις, αλλά και στις ανεπαρκείς/απούσες βαλβίδες των σφαγίτιδων.  Είναι εξίσου καταστροφική, για τον Schelling, μία σφαγίτιδα που έχει ικανή διατομή αλλά βαλβίδα που δεν κλείνει καλά, με αποτέλεσμα αίμα να εισέρχεται, με αντίστροφη φορά, από τον θώρακα προς τον εγκέφαλο, έπειτα από απλές ακόμη διαδικασίες που επιτρέπουν παλινδρόμηση, όπως ο βήχας.  Το CCSVI του Zamboni και των Επεμβατικών που το θεραπεύουν μέχρι στιγμής έχει εντοπίσει μόνο στενωτικές βαλβίδες στους ασθενείς, όχι το αντίθετο, και έτσι δεν ξέρω αν μπορεί να επαληθευθεί ο συλλογισμός του Dr. Schelling.  Στο μυαλό μου, μία βαλβίδα που δεν κλείνει καλά δεν είναι τόσο προβληματική όσο μία βαλβίδα που δεν ανοίγει, και δε μπορώ να φανταστώ αν υπάρχουν ασθενείς με τέτοιου είδους βαλβίδες ή γιατί υπάρχουν υγιείς που δεν έχουν καν βαλβίδες στις σφαγίτιδες.

Ο επίλογος της παρουσίασης είναι μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση εικόνων από εγκεφαλικές βλάβες λόγω σκλήρυνσης, ADEM, ιού και βακτηρίου - τα δύο τελευταία αποτελούν αγαπημένες υποθέσεις της νευρολογίας, όμως, όπως θα δείτε, το αποτύπωμα που αφήνουν στον εγκέφαλο είναι τόσο διαφορετικό από την CCSVI MS.

Tη στιγμή που Αγγειοχειρουργοί και Επεμβατικοί αναγκάζονται, για διπλωματικούς ή όποιους άλλους λόγους, να μη μιλάνε ευθέως για το CCSVI ως αιτία της MS, είναι καλό που υπάρχει ο Schelling ο οποίος, αμέτοχος ων των επεμβάσεων, μπορεί να λέει τα γεγονότα με το όνομά τους και να θυμίζει σε όλους πως το CCSVI δεν είναι μία ουρανοκατέβατη αρπαχτή, και ο Zamboni δεν είναι ο πρώτος που ενοχοποιεί τις φλέβες.

CCSVI: αιτία και θεραπεία της σκλήρυνσης;

Να και κάποιοι που θέτουν τη σωστή ερώτηση. Και στο Neurology παρακαλώ.  Κι ας έχουν διασυνδέσεις με Teva, Biogen, Serono και Novartis.

Chronic Cerebrospinal Venous Insufficiency: Have we found the cause and cure of MS?

Νομίζω πως χάρη στον Zamboni διατυπώνεται πλέον προσεκτικά η υποτιθέμενη αυτοανοσία στην σκλήρυνση, και κάποιος πρέπει να το σκεφθεί δύο φορές πριν το πει αβίαστα.  Εδώ οι συγγραφείς το λένε όπως ακριβώς είναι: η σκλήρυνση παραδοσιακά θεωρείται αυτοάνοση (παραδοσιακά σημαίνει από τη μία γενιά στην άλλη, χωρίς δεύτερη σκέψη), ωστόσο υπήρχαν ενδείξεις αγγειακής παθολογίας από την αρχή.

Multiple sclerosis (MS) has traditionally been considered an autoimmune disorder—an abnormal immune system attacking an otherwise healthy brain, spinal cord, or optic nerve. But even in its original description by Charcot, the perivenular predilection of MS lesions suggested a potential vascular etiology.  In 1935, Tracy Putman reported an animal model of MS based on injecting obstructing agents into the venous sinuses. On the basis of this model he treated 74 patients with MS with the anticoagulant dicumarol, with mixed results. After lying dormant for over half a century, the vascular theory of MS re-emerged with a series of publications led by the Italian vascular surgeon Paolo Zamboni.

Παρακείμενος στην πρώτη σειρά: ο χρόνος που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, αλλά όχι με το μέλλον.  Ορθά, γιατί στο μέλλον ο χαρακτηρισμός της νόσου θα αλλάξει.

Οι εν λόγω γιατροί σχολιάζουν τα ευρήματα του Zivadinov, επί των οποίων διατυπώνουν δύο ανακρίβειες, πως δεν ήταν blinded η διάγνωση και πως δεν έχουμε πληροφορίες για τα ποσοστά του within-rater reproducibility.  Επεμβαίνει σε άλλη σελίδα ο Zivadinov για να απαντήσει.

We believe the statements "unblinded ultrasound technician" and "within-rater reproducibility of the ultrasound procedure is unknown" are not supported by our study results and should be adjusted.

Ο Zivadinov διευκρινίζει πως η υπερηχολογική ανάλυση ήταν blinded, και όταν επαναλαμβανόταν στον ίδιο ασθενή σε διάστημα μίας εβδομάδας έδινε πάλι το ίδιο αποτέλεσμα σε ποσοστό 89.3%, ακόμα και αν επαναλαμβανόταν από διαφορετικό αντινοδιαγνωστή - όπερ την κάνει όλο και λιγότερο υποκειμενική.

Reply

Σε αναγνώριση του σχολίου του Zivadinov, οι πρώτοι γιατροί απαντούν επιμένοντας σε ακόμη μεγαλύτερο blindness: άλλος γιατρός να τοποθετεί τον ασθενή στη σωστή θέση για εξέταση, άλλος να τον εξετάζει και άλλος να διαβάζει τα αποτελέσματα.

Appropriate blinding to minimize potential bias should include a separate investigator positioning the subject prior to the arrival of the ultrasonographer and a separate evaluator over-reading each ultrasound recording. This level of blinding has not been reported in current CCSVI studies.

Οι ερωτήσεις που προκύπτουν για τους πρώτους συγγραφείς είναι αυτές που αφορούν το μέλλον του CCSVI:

The relationship between ultrasound findings and both normal anatomic variation and true venous insufficiency is not well-understood.  Validated magnetic resonance venography criteria for CCSVI are lacking. The relationship between CCSVI and other aspects of MS is unknown, including MRI measures, disease duration, and disease progression.  Pathologic evaluation of cervical and azygous veins is needed to understand the histologic correlates of ultrasound-defined CCSVI.

Δε νομίζω πως υπάρχει διάθεση ψόγου, παρά μόνο έρευνας, στις παραπάνω προτάσεις.  Άλλωστε, ακόμη και για να αποδείξεις πως το CCSVI δεν είναι η αιτία της σκλήρυνσης, πρέπει πρώτα να το διερωτηθείς.  Οπότε αυτό το άρθρο έκανε μια καλή αρχή.

Ποιά Ελευθερία;

Νευρολόγοι από τη μακρινή Βραζιλία που τώρα έχουν χειμώνα (και μεταφορικά) μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους για τους δεκαεννέα μήνες ζωής του CCSVI.  Θυμηθείτε το χθεσινό ποστ και δείτε πόσο βολικό είναι για αυτούς να αντιμετωπίσουν τους ασθενείς ως μάζα.

The internet racing ahead of the scientific evidence

The CCSVI theory is presented as the ultimate truth and Zamboni is described as the martyr in a large conspiracy to deny treatment to patients, while the endovascular approach is sought by patients as the “liberation” from MS.

Οι λέξεις "μάρτυρας" και "συνωμοσία" είναι συναισθηματική φόρτιση και όχι πληροφόρηση.  Η λέξη ελευθερία, η μόνη εντός εισαγωγικών, πρέπει να βγει εκτός, καθώς είναι κυριολεκτική: απελευθέρωση της ροής στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η εργασία τους εν συντομία παρουσιάζει τη δραματική εμπλοκή του ίντερνετ και τον ακτιβισμό των ασθενών σε δεκαεννέα μήνες, καταλήγοντας πως δεν είναι λόγοι αυτοί για να κάνει κάποιος μία αγγειοπλαστική επέμβαση, της οποίας η χρησιμότητα ακόμη δεν έχει αποδειχθεί.  Ωστόσο δεν αναρωτιούνται οι ίδιοι για τα νούμερα που παραθέτουν:

The Google search for “CCSVI multiple sclerosis” yielded over 650,000 results. The top result was a link to a clinic offering CCSVI evaluation services and MS liberation therapy (www.ccsvi-online.com), followed by the CCSVI Foundation (www.ccsvifoundation.org), which on its front page, reported on a patient who was denied the “liberation” treatment and filed a human rights complaint.

In addition, links to www.youtube.com presented over 700 videos of successful “liberation” treatment. The search on Yahoo! yielded over 80,000 results, including www.ccsvi-multiple-sclerosis.com, in which doctors willing to perform the liberation treatment could be located around the world, and www.ccsvi-for-ms.org, which advertised using the slogan “Liberation from Multiple Sclerosis - Free yourself”.

Both Google and Yahoo! have several links accessing Facebook. The social network www.facebook.com contains dozens of discussion forums and social/charity events relating to CCSVI and MS. The largest CCSVI community on Facebook has nearly 30,000 participants. Although several participants are dubious about “liberation” treatment or have undergone it without success, the tone of the discussion is extremely optimistic.

Είναι έτοιμοι να δώσουν απαντήσεις, πως δηλαδή το φαινόμενο CCSVI οφείλεται εν πολλοίς στη φρενίτιδα του διαδικτύου.  Ο εικοστός αιώνας όμως μας έμαθε πως το σημαντικό δεν είναι να δίνεις απαντήσεις, αλλά να θέτεις πρωτίστως τις σωστές ερωτήσεις: γιατί υπάρχουν τόσες πολλές αναζητήσεις των ασθενών στο διαδίκτυο για θεραπεία, αν τους καλύπτουν οι ιντερφερόνες ή αν η αναπηρία όντως προλαμβάνεται;  650.000 αποτελέσματα για το CCSVI στο google?  Γιατί δεν υπάρχουν τόσες αναζητήσεις και για την ιογενή θεωρία προέλευσης της σκλήρυνσης, για παράδειγμα, ή για τα βλαστοκύτταρα;  80.000 αποτελέσματα στο Yahoo και 30.000 οπαδοί στο facebook?  Γιατί δεν υπάρχουν τόσοι οπαδοί αντίστοιχα στην θεραπεία της αυτόλογης μεταμόσχευσης;  700 βίντεο επιτυχίας στο Youtube?  Γιατί δε βγήκαν άλλοι τόσοι να φωνάξουν από την χαρά τους για το Tysabri?   22 επιστημονικές εργασίες ο Zamboni σε λιγότερο από δύο χρόνια;  Από που προκύπτουν αυτές οι εργασίες, και οι κλινικές, αν το CCSVI είναι μία διαδικτυακή πλάνη των ασθενών;

Αν πιστεύεις ότι η σκλήρυνση είναι αυτοάνοση, δεν θέτεις ποτέ την ερώτηση: κι αν δεν είναι αυτοάνοση;  Όπως έλεγαν και οι Μοντερνιστές στην τέχνη: the question is in question.  Η ερώτηση είναι το ζητούμενο.

Προσέξτε τον τίτλο της εργασίας τους: το ίντερνετ προτρέχει των επιστημονικών ενδείξεων.  Προφανώς κάποιος θα μπορούσε να επαναδιατυπώσει τον τίτλο και ως: η αυτοανοσία προτρέχει των αποδείξεων.  Η ήδη ώριμη φλεβική θεωρία του Putnam, του Rindfleisch και του Schelling τότε τί είναι;  Δεν ξεκίνησαν όλα το 2009, έτσι δεν είναι;  Απλά τότε κάποιος αναρωτήθηκε αν υπάρχει φλεβική ανεπάρκεια και εξωκρανιακές στενώσεις.

Η διατύπωση των σωστών ερωτήσεων μπορεί να οδηγήσει στην εξαγωγή απελευθερωτικών απαντήσεων.

Βλάβες αγγειακού τύπου στην πολλαπλή σκλήρυνση

Είναι όλο και λιγότερο πρωτότυπο πλέον: άλλη μία εργασία, του 1994, πάνω στην άνθιση των ιντερφερόνων δηλαδή, που εξετάζει το ενδεχόμενο η απομυελίνωση στην σκλήρυνση να έχει ισχαιμική βάση, αφού οι διαταραχές στο ενδοθήλιο που διαπίστωσαν οι τέσσερις ερευνητές θα μπορούσαν να προκαλέσουν ακόμη και απόφραξη αγγείου.

Vascular injury in acute multiple sclerosis

Οι ερευνητές, α λα Schelling, στρέφουν το ενδιαφέρον τους όχι στις απομυελινωτικές εστίες αλλά στις βλάβες πριν την απομυελίνωση που εντοπίζονται στα αγγεία του εγκεφάλου ασθενών με σκλήρυνση.

Έπειτα από ιστολογική ανάλυση τριών περιπτώσεων οξείας σκλήρυνσης, και μάλιστα έπειτα από σύγκριση αυτών των δειγμάτων με ιστούς 6 μη ΣΚΠ ατόμων που είχαν καταλήξει, οι συγγραφείς καταγράφουν αγγειακές βλάβες που είναι ιδιαίτερες μόνο στον εγκέφαλο ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση:

The earliest evidence of microvascular injury in acute multiple sclerosis was focal endothelial cell associated fibrin deposition.

Όπως θα εξηγούσε χρόνια μετά ο Zamboni, η φιβρίνη (fibrin), μία πρωτείνη που βοηθά στην πήξη του αίματος και την επούλωση των πληγών, παρατηρείται σε φλεβικές πληγές στα πόδια, με την τάση να σκληραίνει τα τοιχώματα των φλεβών.  Το ίδιο εύρημα είναι ορατό σε περικοιλιακές εστίες στην πολλαπλή σκλήρυνση, όπου επίσης οι φλέβες έχουν σκληρά τοιχώματα, προφανώς λόγω του τραυματισμού τους από την χρόνια αυξημένη πίεση στα τοιχώματά τους, λόγω κακής ροής.  Οι ερευνητές του 1994 υποθέτουν πως υπάρχει πρόβλημα μικροκυκλοφορίας σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου εξ αιτίας δομικών ανωμαλιών (structural abnormalities) - τοποθέτηση πολύ κοντινή στην μηχανική φύση του προβλήματος στην σκλήρυνση.

Με αυτή τη διαπίστωση, οι συγγραφείς εικάζουν πως οι διαταραχές του ενδοθηλίου έχουν ενεργό αιτιακό ρόλο στην σκλήρυνση, αφού η χρόνια εναπόθεση φιβρίνης μπορεί να οδηγήσει και σε απόφραξη θρομβωτικού τύπου σε φλέβα - φαύλος κύκλος.  Διαπιστώνουν πως η φιβρίνη είναι παρούσα μόνο σε ενεργές εστίες της σκλήρυνσης.  Έχοντας και το μοντέλο του Putnam στο μυαλό τους (Νευρολόγος, ο οποίος τη δεκαετία του 30 πειραματίστηκε με την απόφραξη αγγείων στον εγκέφαλο σκυλιών, τα οποία εκδήλωσαν εστίες εκπληκτικά όμοιες με τις εστίες της σκλήρυνσης), οι συγγραφείς αναρωτιούνται αν υπάρχει κάποια απόφραξη, όπως, π.χ. εξ αιτίας της παρουσίας φιβρίνης, που οδηγεί στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Συνέπεια των αγγειακών βλαβών, και μόνο τέτοια, θεωρούν τη φλεγμονή και τις εστίες.

We suggest that focal endothelial cell activation which progresses to occlusive vascular inflammation is a precursor of both cellular infiltration of vessels and demyelination. Advanced vascular injury is associated with infiltration of the vessel wall by inflammatory cells and reactive changes in the neuropil. We propose that activation of the cerebral endothelium is a primary event in multiple sclerosis; that induction of procoagulant activity in endothelial cells is a feature of acute multiple sclerosis; and that demyelination may have an ischaemic basis in this disease.

Με το CCSVI να μονοπωλεί τον ορισμό της σκλήρυνσης, η "θρομβωτικού" τύπου δραστηριότητα στις καταπονημένες φλέβες ασθενών που είχαν εξετάσει οι συγγραφείς το 1994 δικαιολογείται σήμερα εξ αιτίας της αντίστροφης ροής που λαμβάνει χώρα στις φλέβες: η διαταραγμένη ροή ευνοεί την έκφραση προθρομβωτικών παραγόντων, η φυσιολογική ροή το αντίθετο - o Dr. Dake το έχει σχεδιάσει αναλυτικά σε δύο παρουσιάσεις του, που έχουν σχολιασθεί νωρίτερα στο μπλογκ.

The rest is silence - όπως θα έλεγε και ο Άμλετ.

Το CCSVI ως αιτία της πολλαπλής σκλήρυνσης (Ι)

Από το βιβλίο της Marie A. Rhodes, CCSVI as the Cause of Multiple Sclerosis: The Science Behind the Controversial Theory.

The Immune System vs. Vascular Causes

Παρατίθεται, σε μορφή σύνοψης, η φλεβική προέλευση της σκλήρυνσης, όπως την περιγράφει η συγγραφέας στο βιβλίο της (σελ. 36-9).

Το 1935 ο Thomas Rivers ανακάλυψε πως η έγχυση ξένων εγκεφαλικών πρωτεινών σε ένα ζώο προκαλούσε αλλεργική αντίδραση στον εγκέφαλο του ζώου, με συνέπειες τη φλεγμονή, απομυελίνωση και  παράλυση.  Η αλλεργική αυτή αντίδραση, ωστόσο, υποχωρούσε από μόνη της και το ζώο επανέκαμπτε.  Όμως, καθώς η απομυελίνωση του ζώου φάνηκε σε πολλούς ερευνητές σχετική με την MS, σκέφτηκαν πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το πείραμα του Rivers για να φτιάξουν ένα μοντέλο για την MS.

Όπερ και συνέβη.  Το 1949 οι Peter Olitsky και Robert Yager προκάλεσαν οξεία διάχυτη εγκεφαλομυελίτιδα στα ποντίκια.

Την ίδια περίοδο, ένας Νευρολόγος (!) με το όνομα Tracy Putnam μελετούσε την υπόθεση πως κάποιο αγγειακό πρόβλημα προκαλεί την πολλαπλή σκλήρυνση.  Από το 1931 έως το 1936 o Putnam πειραματιζόταν με φλέβες στον εγκέφαλο των σκύλων, και είδε πως η απόφραξη αυτών έδινε εστίες εκπληκτικά όμοιες με τις εστίες της πολλαπλής σκλήρυνσης.  Το φλεβικό μοντέλο του Putnam δεν κρίθηκε τυπικό της MS, αν και ο ίδιος συνέχισε να υποστηρίζει πως είτε κάποιος θρόμβος είτε απόφραξη φλέβας προκαλούν τη νόσο.  Μέχρι το 1942 είχε στρέψει το ενδιαφέρον του περισσότερο στην πιθανότητα να είναι η MS μία ανωμαλία στην θρόμβωση του αίματος.  Τότε, βέβαια, δε θα μπορούσε να εξετάσει κάπως τη ροή των ασθενών - οι πρώτες φλεβογραφίες πραγματοποιήθηκαν το 1967.  Τόλμησε, όμως, να σχεδιάσει έρευνα για τη θεραπεία ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας μέσω αντιθρομβωτικών (dicoumarin).  Τα αποτελέσματα δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά, αλλά ο Putnam επέμεινε.

Στο μεταξύ, ιδρύθηκε η National Multiple Sclerosis Society και ο Putnam ήταν ένας από τα βασικά στελέχη της.  Ως μέλος, εξέδωσε, μαζί με άλλους γιατρούς, ένα εγχειρίδιο με συμβουλές για την MS, το οποίο συμπεριελάμβανε και τα δικά του ευρήματα.  Το αποτέλεσμα ήταν η φλεβική προέλευση της πολλαπλής σκλήρυνσης να είναι δημοφιλής το 1950.  Βάσει αυτής, ένας γιατρός, ο Brickner, πρότεινε την χορήγηση αγγειοδιασταλτικών ουσιών (amyl nitrite) σε ασθενείς που βιώνουν μία υποτροπή.  Όταν η συγκεκριμένη ουσία χορηγούνταν, τα συμπτώματα εξαφανίζονταν γρήγορα.  Αν και η μέλετη ήταν μικρή, έδωσε βάση στην υπόθεση πως το πρόβλημα στην πολλαπλή σκλήρυνση είναι η κακή κυκλοφορία του αίματος.

Παραγνωρισμένη είναι επίσης και η μελέτη του Hinton Jonez, ο οποίος προκαλούσε αγγειοδιαστολή με την ενδοφλέβια χορήγηση ισταμίνης.  Η συγκεκριμένη αγωγή είχε επιτυχία σε 1500 ασθενείς.

Ελλείψει τεχνικών μέσων που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την υπόθεση της κακής φλεβικής κυκλοφορίας, η φλεβική προέλευση της MS εγκαταλείφθηκε το 1960.  Η ανοσολογία ήταν στα πάνω της και υποσχόταν διασταυρώσιμα αποτελέσματα.  Επιστρέψαμε στα ποντίκια.

Σημείωμα της συντάκτριας: θα έχω σύντομα το βιβλίο στα χέρια μου, θα επανέλθω με περισσότερες πληροφορίες.  H συγγραφέας θα διαθέσει το 10% των πωλήσεων του βιβλίου της στην έρευνα για το CCSVI.

Canada: the last frontier.

Ο Καναδάς, με τον μεγαλύτερο αριθμό ασθενών με σκλήρυνση αναλογικά με τον πληθυσμό του - έως και 75.000 - είναι ταυτόχρονα η χώρα που απαγόρευσε τις επεμβάσεις CCSVI μέχρι νεωτέρας - όχι όμως και τη μετεπεμβατική παρακολούθηση, όπου κρίνεται χρήσιμο, αφού η πρότερη τακτική τους συσχετίστηκε αρνητικά με τον θάνατο Καναδού σε κλινική του εξωτερικού.

Δεν είναι όλα τα οχυρά όμως ακατάλυτα.  Ενεργός νευροχειρουργός από τον Καναδά αναγνωρίζει πως η Ζαμπονι-κή θεωρία είναι λογική με βιολογικούς όρους, παραμένει ωστόσο πολιτικά ορθός, αναγνωρίζοντας τη σημασία της αναπαραγωγής των αποτελεσμάτων του Ζαμπόνι από ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες.  Εάν η υπόθεση του Ζαμπόνι επαληθευθεί από διάφορα κέντρα, τότε:

trials of angioplasty/stenting would be justified in selected cases in view of the biological plausibility of the concept.

Για την ακρίβεια, όπως κάθε επιστημονική υπόθεση, το CCSVI πρέπει να "κυριεύσει" τα κάτωθι οχυρά:

consistency and unbiasedness of findings, strength of association, temporal sequence, biological gradient, specificity,coherence of biological background and previous knowledge, biological plausibility, reasoning by analogy and experimental evidence

Ο Dr. Bryce Weir συνοψίζει, στην εργασία του, τα κεφαλαιώδη σημεία της φλεβικής θεωρίας στην σκλήρυνση αρχής γενομένης με τον Putnam, και αναγνωρίζει τα κενά της αυτοάνοσης θεωρίας βάσει ερευνών προγενέστερων και άσχετων με τον Zamboni:

The heterogeneity of multiple sclerosis lesions may imply different pathogenetic mechanisms of demyelination. Patterns of primary oligodendrocyte dystrophy suggest toxin- induced demyelination rather than autoimmunity. The pattern of preferential loss of myelin-associated glycoprotein and apoptotic–like oligodendrocyte destruction shows prominent nuclear expression of a hypoxia inducible factor similar to what is seen in acute white matter strokes. It has been suggested that some MS lesions are mediated by mitochondrial dysfunction induced by inflammatory mediators such as reactive oxygen and nitrogen species, which result in histotoxic hypoxia.

Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, ορμώμενος από σχετικές έρευνες, η απομυελίνωση φαίνεται να προέρχεται από τοξικές ουσίες, και να εμπλέκει τον μηχανισμό της υποξίας, καταλήγοντας σε θάνατο ολιγοδενδροκυττάρων, πριν τη φθορά της μυελίνης.  Διατηρεί, ωστόσο, το ερώτημα γιατί, αν το CCSVI είναι η αιτία της MS, δεν εμφανίζεται απομυελίνωση και σε άλλες καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από φλεβική παθολογία:

If venous obstruction, the establishment of collateral channels, reverse flow and venous hypertension caused demyelination why has this been missed in the many diseases other than MS where these venous changes occur? Why has chronic recurring demyelination not been observed in pial arteriovenous fistula, dural sinus thrombosis, deep cerebral vein thrombosis, cranial or spinal dural arteriovenous fistula, and arteriovenous malformations? Does it only occur if the obstructions are outside the cranium and the spinal canal? Does it not occur if the changes are acute or of insufficient duration? Does it only occur in certain age groups? Does it only result if additional factors are active? Or has clinical, radiological and pathological surveillance not been sufficiently astute or long lasting to detect demyelination and relapsing-remitting symptoms?

Αυτό για το οποίο δεν αμφιβάλλει καθόλου, είναι η φλεβική προέλευση της οπτικής νευρίτιδας.  Δεδομένης της έλλειψης μυελίνης στον αμφιβληστροειδή, η διόγκωση των φλεβών σε αυτή την περιοχή δε μπορεί να έχει αυτοάνοση προέλευση, παρά μόνο φλεβική.  Η οπτική νευρίτιδα είναι αρκετά συχνή στην πολλαπλή σκλήρυνση, χωρίς να έχει εξηγηθεί νευρολογικά γιατί.

Ο συγγράφων νευροχειρουργός συσχετίζει θετικά τα ευρήματα του Ζαμπόνι με παλαιότερες περιγραφές των εστιών στην πολλαπλή σκλήρυνση, θεωρώντας συνολικά τη θεωρία του CCSVI μία υπόθεση που αξίζει να υποστηρίξει κανείς, τονίζοντας μάλιστα στο τέλος τον επείγοντα χαρακτήρα της έρευνας.

A Vascular Etiology

First we took Manhattan, then we might take Canada.

Το μέλλον που είχε έρθει: The Future Anterior

Όταν ξεκινήσαμε αυτό το μπλογκ, έπρεπε να σκεφτούμε έναν υπότιτλο του CCSVI talk, που θα αντικαθιστούσε το Just another Wordpress website. Αυτός που σκεφτήκαμε είναι το μέλλον που είχε έρθει. Αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει στην ανθρώπινη γραμματική, υπάρχει όμως στην ανθρώπινη ιστορία.  Είναι το μέλλον πρωθύστερο: ένα μέλλον που, ενώ κανονικά έπρεπε να έπεται, προηγείται.  Σαν τη φλεβική θεωρία στη σκλήρυνση: όλοι ψάχναμε την αιτία ή λύση της νόσου εναποθέτοντας τις ελπίδες μας στο μέλλον, και ξαφνικά αυτό το μέλλον έρχεται από το παρελθόν.  Οι σκέψεις μου βέβαια ισχύουν εάν και εφόσον ισχύει και η υπόθεση του Ζαμπόνι, ας δούμε όμως τί ακριβώς έρχεται από το παρελθόν.

To 1863 γίνεται περιγραφή των εστιών από τον Δρ. Rindfleisch, ο οποίος παρατηρεί φλέβα στο κέντρο κάθε εστίας.  Την ίδια χρονιά ο Charcot περιγράφει φλεβικές ανωμαλίες στην MS.  Κάτι αντίστοιχο είχε υπονοήσει πολύ νωρίτερα, το 1839, ο Cruveilhier.  To 1936 o Putnam πειραματίστηκε με εμπόδια στη ροή στις εγκεφαλικές φλέβες των σκυλιών, συνέπεια των οποίων ήταν εστίες εντυπωσιακά όμοιες με τις εστίες της πολλαπλής σκλήρυνσης.  Βασισμένος στον Putnam, ο Borst πρότεινε τη θεωρία των φλεβικών στενώσεων, πιθανών αιμορραγιών και σιδήρου (!).  Τη δεκαετία του 70, η δουλειά του F.A. Schelling υπογραμμίζει τη μηχανική φύση του προβλήματος στις φλέβες, καθώς ο εν λόγω γιατρός υποθέτει παλίνδρομη ροή.  Αυτό συνάδει με τις παρατηρήσεις του Fog πως οι εστίες που αυτός μελέτησε (30) ακολουθούσαν την πορεία των φλεβών.  Ο Fog τόλμησε να χαρακτηρίσει την MS ''periphlebitis".

Προφανώς παραλείπω και άλλα ονόματα στο ενδιάμεσο.  Γεγονός είναι πως η φλεβική θεωρία είναι τόσο παλιά όσο και η γνωστοποίηση της MS.  Και πως η γνώση αυτών καθιστά την ανακάλυψη του Ζαμπόνι λιγότερο αιφνιδιαστική: ο Ιταλός γιατρός έβαλε τον υπέρηχο στο παιχνίδι, εντόπισε και όρισε τις στενώσεις ως CCSVI και τόλμησε την αγγειοπλαστική επέμβαση για την αποκατάστασή τους.  Σίγουρα, λοιπόν, το CCSVI δεν είναι άλλη μία α-βάσιμη θεωρία για την MS.  Προσωπική μου άποψη είναι πως πρόκειται για τη θεωρία με τα λιγότερα κενά στα συμπεράσματα της μέχρι στιγμής.

Το μέλλον είχε έρθει, λοιπόν.  Και ξαφνικά, η θεωρία εξηγεί σε όλους τους πάσχοντες συμπτώματα του παρελθόντος που θα έμεναν αδικαιολόγητα σε όλο τον ορίζοντα του μέλλοντος, χωρίς τη φλεβική θεωρία.  Πονοκέφαλοι, ημικρανίες, καταθλίψεις, ζάλη, κόπωση, διαταραχές ύπνου μπορεί να είχαν συμβεί πριν την  οριστική διάγνωση με MS, χωρίς να χαρακτηρίζονται παθογνωμικά της νόσου.  Τώρα αρκετά από αυτά χωρούν στη διάγνωση του CCSVI.

Το μέλλον πρωθύστερο χρησιμοποιείται και στην ψυχανάλυση, για να δείξει πως ο άνθρωπος έχει ελλιπή γνώση του εαυτού του στο παρόν.  Καταλαβαίνεις καλύτερα το παρόν μόλις αυτό περάσει και γίνει μέλλον, όπως καταλαβαίνεις καλύτερα και το παρελθόν στο παρόν.  Μπλέξιμο στον χρόνο η προσωπικότητα του ανθρώπου.

Συνέβη το ίδιο και με την πολλαπλή σκλήρυνση;  Το σίγουρο είναι πως δε διαθέταμε την τεχνογνωσία νωρίτερα για απεικόνιση στενώσεων και αγγείων, όπως κάνουν σήμερα οι γιατροί.  Είχαμε όμως όλες αυτές τις γνώσεις και προωθούσαμε, επιμελώς και με ζήλο, ένα άλλο μοντέλο, το αυτοάνοσο.

Αν η σκλήρυνση αποδειχθεί φλεβικής προέλευσης, τότε πράγματι ο χρόνος και η ιστορία, που τώρα γράφεται από όλους μας, θα είναι γραμμένη σε  future anterior.

Και αυτό θα είναι just another past post.

(past post: λογοπαίγνιο.  past: πριν / post: μετά, αλλά και το ποστ).

Η υπόθεση του Tracy Putnam

Πολύ παλιές μελέτες (δεκαετία 1930) πρότειναν την εκδοχή ότι η ΠΣ μπορεί να προκαλείται από κάποιο φλεβικό πρόβλημα.

http://archneurpsyc.ama-assn.org/cgi/co ... type=HWCIT

Recent experimental work has made it seem probable that the lesions of multiple sclerosis and also those of the forms of "disseminated encephalomyelitis" which seem to represent a more acute stage of the same process2 are produced by a local circulatory disturbance, apparently of the nature of an obstruction on the venous side. According to this point of view, there must be a primary change in the contents of the vessels of the central nervous system, or possibly of the intimal lining, which leads to thrombosis of venules. This produces local passive congestion and a mild degenerative process which affects myelin sheaths more than other structures. The myelin degenerates and is phagocytosed. The "inflammatory" phenomena would then be regarded as secondary or symptomatic and the gliosis as reparative or reactive. This hypothesis obviously must remain largely a speculation as long as it rests on the results of experimentation …

Μετάφραση:

Πρόσφατη (Σ.τ.Μ. 1935) πειραματική εργασία έδειξε ότι είναι πιθανόν οι εστίες της ΣΚΠ και, επίσης, αυτές της μορφής "διάσπαρτης εγκεφαλομυελίτιδας", που φαίνεται ότι αντιπροσωπεύουν ένα πιο οξύ επίπεδο της ίδιας διεργασίας, προέρχονται από μια τοπική κυκλοφορική διαταραχή, προφανώς από μια παρεμπόδιση στη φλεβική πλευρά. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, πρέπει να υπάρχει μια πρωτεύουσα αλλαγή στο περιεχόμενο των αγγείων του ΚΝΣ, η πιθανόν του ενδοθηλιακού τοιχώματος, που οδηγεί σε θρόμβωση των φλεβιδίων. Αυτό παράγει μία τοπική, παθητική συμφόρηση και μια ήπια εκφυλιστική διεργασία, η οποία επηρεάζει τα έλυτρα μυελίνης περισσότερο από άλλες δομές. Η μυελίνη εκφυλίζεται και φαγοκυτταρώνεται. Τα "φλεγμονώδη" φαινόμενα θα πρέπει τότε να θεωρηθούν δευτερογενή ή συμπτωματικά και η γλοίωση σαν επισκευαστική ή αντιδραστική. Η υπόθεση αυτή πρέπει να παραμείνει εικασία για όσο στηρίζεται στα αποτελέσματα πειραματισμού ...

Με μεγάλη λύπη θα αναφέρω ότι αυτή η εικασία δεν διερευνήθηκε περαιτέρω τα 70 χρόνια που ακολούθησαν. Την εικασία αυτή την επιβεβαιώνει (όσον αφορά τη δευτερογένεια της φλεγμονής και τη φαγοκυττάρωση) και την προαγάγει σε υπόθεση η μελέτη των Hendersson, Prineas, Barnet et al.

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20035511

OBJECTIVE: CD4 T-cell-dependent macrophage activation directed against a myelin or oligodendrocyte antigen is generally thought to be the mechanism causing myelin destruction in multiple sclerosis (MS). However, areas within expanding MS lesions may exhibit prominent oligodendrocyte loss and apoptosis in the absence of infiltrating lymphocytes. The present study was designed to further investigate the inflammatory profile of different regions within rapidly expanding MS lesions.

METHODS: Twenty-six active lesions from 11 patients with early MS were serially sectioned and immunostained for T and B cells, plasma cells, ramified microglia, macrophages, monocytes, and CD209-positive dendritic cells. Cell counts were compared in prephagocytic, phagocytic, and immediately postphagocytic areas.

RESULTS: Parenchymal T and B cells were largely absent in areas of initial oligodendrocyte loss and in areas of degenerate and dead myelin infiltrated by myelin phagocytes. In contrast, trailing areas of complete demyelination packed with lipid macrophages, and, in some lesions, regenerating oligodendrocytes, showed large numbers of T cells, B cells, and immunoglobulin G (IgG)-positive plasma cells. Lesions in 2 exceptionally early cases contained relatively few T and B cells, and no IgG-positive plasma cells.

INTERPRETATION: Early loss of oligodendrocytes is a prominent feature in tissue bordering rapidly expanding MS lesions. Macrophage activity is largely an innate scavenging response to the presence of degenerate and dead myelin. Adaptive immune activity involving T and B cells is conspicuous chiefly in recently demyelinated tissue, which may show signs of oligodendrocyte regeneration. The findings suggest that plaque formation has some basis other than destructive cell-mediated immunity directed against a myelin or oligodendrocyte antigen.

Μετάφραση:

ΣΤΟΧΟΣ: Η εκ των CD4-Τ-λεμφοκυττάρων-εξαρτωμένη ενεργοποίηση των μακροφάγων ενάντια σε κάποιο αντιγόνο της μυελίνης ή των ολιγοδενδρόκυτων γενικά θεωρείται ότι έιναι ο μηχανισμός πρόκλησης της καταστροφής της μυελίνης στη ΣΚΠ. Ωστόσο, περιοχές στο εσωτερικό εστιών που επεκτείνονται μπορεί να επιδεικνύουν εξέχουσα απώλεια και απόπτωση ολιγοδενδρόκυτων και απόπτωση απουσία διεισδυόντων λεμφοκυττάρων. Η παρούσα μελέτη σχεδιάστηκε ώστε να ερευνήσει περαιτέρω το φλεγμονώδες προφίλ διαφόρων περιοχών στο εσωτερικό μιας ταχέως επεκτεινομένης εστίας ΣΚΠ.

ΜΕΘΟΔΟΙ: 26 ενεργές εστίες από 11 ασθενείς με ΣΚΠ σε αρχικό στάδιο κατατμήθηκαν/τεμαχίστηκαν εγκαρσίως διαδοχικά και εξετάστηκαν ανοσοϊστοχημικά για Τ και Β κύτταρα, κύτταρα πλάσματος, διακλαδωμένα μικρογλοία, μακροφάγα, μονοκύτταρα, και CD209-θετικά δενδριτικά κύτταρα. Τα πλήθη των κυττάρων συγκρίθηκαν σε προφαγοκυτικές, φαγοκυτικές, και πρόσφατα μεταφαγοκυτικές περιοχές.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Υπήρξε απουσία παρεγχυματικών Τ και Β κυττάρων στις περιοχές απώλειας ολιγοδενδροκυττάρων και σε περιοχές με εκφυλισμένη και νεκρή μυελίνη, στην οποία είχαν διεισδύσει φαγοκύτταρα. Αντίθετα, περιοχές όπου είχε ήδη συμβεί το παραπάνω φαινόμενο και η απομυελίνωση ήταν ήδη πλήρης και περιείχαν μακροφάγα γεμάτα με λιπίδια, και, σε μερικές εστίες, ολιγοδενδρόκυττα που αναγεννώνται, είχαν υψηλούς αριθμούς Τ και Β λεμφοκυττάρων και κύτταρα πλάσματος θετικά σε ανοσοσφαιρίνη-Γ. Εστίες σε 2 εξαιρετικά αρχικές περιπτώσεις περιείχαν σχετικά λίγα Τ και Β λεμφοκύτταρα και καθόλου κύτταρα πλάσματος θετικά στην ανοσοσφαιρίνη-Γ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η πρώιμη απώλεια των ολιγοδενδρόκυττων είναι ένα εξέχον χαρακτηριστικό στους όμορρους ιστούς ταχέως επεκτεινομένων εστιών ΣΚΠ. Η δραστηριότητα των μακροφάγων είναι μια εγγενής απόκριση "καθαρισμού" στην παρουσία εκφυλισμένης και νεκρής μυελίνης. Η δράση της χυμικής ανοσίας (Σ.τ.Μ. Τ και Β λεμφοκύτταρα) είναι εμφανής σε πρόσφατα απομυελινωμένο ιστό, που μπορεί να εκδηλώνει σημάδια αναγέννησης των ολιγοδενδρόκυτων. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η δημιουργία εστιών έχει κάποια άλλη βάση και όχι μία απόκριση του ανοσοποιητικού ενάντια σε κάποιο αντιγόνο της μυελίνης ή των ολιγοδενδρόκυτων.

Η μελέτη αυτή εξεδόθη στα τέλη του 2009. Οφείλουμε ένα τεράστιο "ευχαριστώ" στους ανθρώπους που δώρισαν το ΚΝΣ τους όταν πέθαναν (από άλλη αιτία) κατά τη διάρκεια υποτροπής ώστε να γίνει αυτή η μελέτη, που αποτελεί μια βόμβα στα θεμέλια της αυτοάνοσης θεωρίας και όλου του ερευνητικού γίγνεσθαι στον κόσμο της ΣΚΠ. Αν αποδειχτεί η αιτιατικότητα της ΧΕΝΦΑ στη ΣΚΠ, κάτι που οι παραπάνω ενδείξεις υποστηρίζουν, ίσως αποτελέσει και την ταφόπλακα της αυτοανόσου θεωρίας.