CCSVI και Πάρκινσον (Ελλάδα)

Το παρακάτω βίντεο διατίθεται σήμερα σε εμάς, και σύντομα και σε άλλους γιατρούς, για να δείξει την ύπαρξη του CCSVI σε μεσήλικα ασθενή αδιάγνωστο από κορυφαίο νευρολόγο της Ελλάδας (πιθανή Πάρκινσον του είπαν), αλλά διεγνωσμένο με βέβαιο CCSVI τελικά στην Αμερική.

Αν επέμενε στην πρόγνωση των νευρολόγων της Ελλάδας, πιθανόν θα χειροτέρευε, αφού θεραπεία για τα προβλήματά του δεν υπάρχει.

Επιδίωξε όμως φλεβογραφία και αγγειοπλαστική, και είδε σταδιακά τα παρκινσονικά/αγνώστου αιτιολογίας συμπτώματά του να υποχωρούν, μετά το μπαλονάκι.

Τα σχόλια περιττεύουν.  Περίπτωση ασθενούς που σε κάνει να καμαρώνεις για την εξέλιξη της επιστήμης και την ανακάλυψη του CCSVI.

ΧΕΝΦΑ και Πάρκινσον

Επείγουσα ανάγκη να ελεγχθούν αντικρουόμενα συμφέροντα στον χώρο της ιατρικής και φαρμακοβιομηχανίας

Την ταινία που είδα χθες, αν την έβλεπα πριν τη περιπέτεια με το CCSVI, δε θα την έπαιρνα στα σοβαρά.  Αυτή είναι 26 και έχει Parkinson's - σπάνιο, ναι.  Αυτός την ερωτεύεται, και τυχαίνει να δουλεύει για την Pfizer ως φαρμακευτικός αντιπρόσωπος.  Όσο η δική της υγεία φθίνει, παρά τα ένα σωρό φάρμακα και τα ταξίδια στον Καναδά για την εξεύρεση φθηνότερων φαρμάκων, η δική του καριέρα εκτινάσσεται στα ύψη, αφού κατορθώνει να πείσει τον μεγαλύτερο νευρολόγο να συνταγογραφεί το Zoloft και όχι το Prozac.  Στο ενδιάμεσο, με ανάλαφρο και όχι δραματικό τρόπο, βλέπουμε τον έρωτα αυτής και αυτού, και τις προσπάθειες κάθε φαρμακευτικού αντιπροσώπου να ανέλθει, κρατώντας ομπρέλες στους γιατρούς όταν βρέχει, χαρίζοντας λουλούδια σε κάθε γραμματέα μεγαλονευρολόγου, συχνάζοντας στα μπαρ που συχνάζουν οι μεγαλύτεροι γιατροί, πληρώνοντάς τους τα συνέδρια και συζητώντας μαζί τους και για γκόμενες.  Love and Other Drugs.  

Όμως η πραγματική ζωή αρχίζει εκεί που τελειώνει η ταινία, όταν αυτός, παρά το δικό της πείσμα να την αφήσει και να κάνει τη ζωή του με μία υγιή κοπέλα, αποφασίζει να μείνει μαζί της φορ έβερ.  Ε, το φορ έβερ δεν το δείχνει η ταινία, γιατί δε θα ήταν ελκυστικό.  Το να έχεις μία major νευροεκφυλιστική νόσο στα 26 σου δεν είναι καλή πρόγνωση για το φορ έβερ, και το όμορφο μουτράκι της Anne Hathaway θυμίζει πως παρομοίως στη σκλήρυνση η ζωή είναι άδικη: παραλαμβάνει ένα όμορφο, νεανικό και υγιές σώμα και το παραδίδει είκοσι χρόνια μετά παραλλαγμένο και αγνώριστο.

Η ταινία δεν ήξερε το 2010 πως υπάρχει ο Zamboni της Parkinson's και λέγεται Jannetta - γιατρός που φέρεται να έχει βρει μοναδικό, στην Parkinson's, αγγειακό παράγοντα που αποκαθίσταται χειρουργικά, αν και όχι τελείως ακίνδυνα.  Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, η εικοσιεξάχρονη όμορφη κοπέλα θα είναι πάντα υγιής.

Ο αγγειακός παράγοντας στην Parkinson’s

Η χθεσινή ταινία δένει, λοιπόν, με πρόσφατη επιθεώρηση ελλήνων γιατρών γύρω από το πόσο η φαρμακοβιομηχανία επηρεάζει την έρευνα γύρω από την υγεία.  Η απάντηση είναι: πολύ, σχεδόν απόλυτα.

Undue industry influences that distort healthcare research, strategy, expenditure and practice: a review

Φάρμακα κατά του διαβήτη, λιγότερο αποτελεσματικά από την απλή άσκηση, συνταγογραφούνται παρά τον κίνδυνο καρδιοπαθειών που επιφέρουν.  Η GlaxoSmithKline, για παράδειγμα, κατηγορείται πως υπέκρυψε τις παρενέργειες του φαρμάκου της rosiglitazone, παρενέργειες που αφορούσαν σε πιθανές καρδιακές προσβολές.

It's not a disease, it's a Russian novel, λέει δευτερεύων χαρακτήρας της χθεσινής ταινίας για τον τρόπο με τον οποίο η Parkinson's καταστρέφει επικά όλα όσα ήσουν.

It isn't fair! I have places to go! λέει η άρρωστη Maggie για τον τρόπο με τον οποίο η Parkinson's, από τα 26 της, της κλείνει το μέλλον.  Την ίδια ώρα, ο μεγαλονευρολόγος που την παρακολουθεί στέκεται ανήμπορος να βοηθήσει.

Οι φαρμακευτικές βιομηχανίες χρηματοδοτούν, σχεδιάζουν και ελέγχουν τις περισσότερες από τις πιο καθοριστικές ιατρικές μελέτες.  Οι μελέτες που στηρίζονται οικονομικά και για τον σχεδιασμό τους από μία φαρμακευτική έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποφανθούν θετικά για το φάρμακο το οποίο μελετάται.  Το γεγονός ότι νέοι, ταλαίπωροι ασθενείς πηγαίνουν στον μεγαλογιατρό τους για να τους γράψει αυτός ένα νέα φάρμακο, την αξία του οποίου (παρα)πληροφορήθηκε από έναν αντιπρόσωπο κάποια βραδιά σε κάποια συνάντηση, είναι εξοργιστικό.  Οι ωφέλειες των φαρμάκων υπερτονίζονται, ενώ υποτιμώνται οι παρενέργειές τους.

Who would want to be with a sick girl?  Την ανεπάρκεια των νευρολόγων να κατανοήσουν αγγειακούς μηχανισμούς πίσω από νευροεκφυλιστικές παθήσεις την πληρώνουν νέοι άνθρωποι με τη μοναξιά τους: πώς κάνεις σχέση, πώς τη διατηρείς, και πώς νιώθεις όταν αυτός, δικαιολογημένα ίσως, φεύγει γιατί δεν αντέχει άλλο?

Η αγγειοπλαστική είναι επέμβαση, είναι σχετικά φθηνή - την ίδια στιγμή, π.χ. το BG12 θα στοιχίζει, για κάθε ασθενή, 54,900 δολάρια ετησίως! - και δε μελετάται από καμία μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία - πώς θα μπορούσε, άλλωστε- ώστε να έχει πιθανότητες να τύχει ευρείας και γρήγορης διάθεσης στους ασθενείς.  Υπάρχει προκατάληψη εναντίον της από την ήδη υπάρχουσα και καθεστηκυία βιβλιογραφία για την αυτοανοσία στη σκλήρυνση και δε στηρίζεται, προς το παρόν, ούτε από συλλόγους ασθενών για τη σκλήρυνση, αφού οι τελευταίοι επηρεάζονται από τις κατευθύνσεις των νευρολόγων και της φαρμακοβιομηχανίας.  Η αγγειοπλαστική του CCSVI στην MS είναι εκείνη η ταινία που κανείς δε θα πιστεύει στο μέλλον.

Αυτή η απίστευτη ανάγκη για πίστη

Τη λένε Τζούλια Κρίστεβα, είναι σημειολόγος, ψυχαναλύτρια και πεζογράφος, και το πρόσφατα μεταφρασμένο βιβλίο της στα ελληνικά έχει τον τίτλο που έχει το ποστ.

Need I say more?

Η ψυχανάλυση αντιλαμβάνεται τη θρησκεία όπως ακριβώς μία παραίσθηση - παραίσθηση, ωστόσο, που καταφέρνει να δίνει νόημα.  Η θρησκεία είναι κατασκεύασμα που έχει ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα, αλλά απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα της επιθυμίας των "πιστών" της.  Η θρησκεία επιβιώνει γιατί θεμελιώνεται στη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι να διαχειριστούν τη ματαίωση των επιθυμιών τους ή την κατάρρευση των φαντασιώσεών τους στον πραγματικό κόσμο.

Δυστυχώς, οι "πιστοί" δεν αντιλαμβάνονται ούτε την εξωπραγματική, ούτε την παραισθησιογόνα, ούτε την άλλογη διάσταση της πίστης τους.  Και επειδή στον φαντασιακό κόσμο της πίστης βρίσκουν πράγματι μερική ανακούφιση - ανακούφιση, έστω, με τη μορφή υπόσχεσης εκπλήρωσης των επιθυμιών τους (είναι το σχήμα ανταπόδοσης στο οποίο βασίζονται οι θρησκείες: θα μου δώσεις, για να σου δώσω) - δε θα συνεννοηθούν ποτέ εύκολα με οποιονδήποτε ζει αυστηρά στην πραγματικότητα.

Η Κρίστεβα δηλώνει πως το ίδιο το σύμβολο της πίστης (πιστεύω εις έναν θεό κλπ.) βασίζεται αναγκαστικά στην άρθρωση του ρήματος "πιστεύω".  Επειδή η θρησκεία δεν είναι πραγματική, το σύμβολό της σε αναγκάζει να την "πιστέψεις" ως τέτοια, προκειμένου να την εγκολπιστείς.  Ειδάλλως, ποιά ανάγκη υπάρχει να δηλώσεις πως "πιστεύεις";

"Αλήθεια, εσείς πιστεύετε ότι πάσχετε μόνο από ΧΕΝΦΑ;" με ρωτάει χθες στο facebook πρόεδρος συλλόγου ασθενών με σκλήρυνση.  Άστοχη χρήση του ρήματος, πέρα για πέρα.  Δεν είναι θέμα πίστης η ΧΕΝΦΑ.  Αλλά είπαμε, όσοι στην πίστη θήτεψαν, δε μπορούν να σκεφτούν αλλιώς.

Ό,τι και να πιστεύω εγώ, μία παθολογική φλεβογραφία είναι παθολογική.  Ό,τι και να πιστεύω εγώ, το αντιγόνο της σκλήρυνσης δεν έχει εντοπιστεί.  Ό,τι και να πιστεύει ο πρόεδρος, η αλήθεια είναι ότι έπασχα μάλλον μόνο από ΧΕΝΦΑ.  Ό,τι και να πιστεύει ο νευρολόγος, το αίμα παλινδρομεί.

Είναι αλήθεια πως, ιστορικά, οι άνθρωποι πρώτα "πίστευαν" και μετά "γνώρισαν".  Αν βλέπεις τον κεραυνό, αλλά δεν καταλαβαίνεις τί είναι, μπορεί και να πιστέψεις ότι τον στέλνει ένας τύπος με μούσια από τα σύννεφα.  Αν καταλάβεις τί είναι, τα πράγματα αλλάζουν.  Μόνο η γνώση αλλάζει τα πράγματα.  Η πίστη τα συντηρεί.

Ο κόσμος κάποτε εξηγούνταν μέσω της μαγείας.  Μετά, για πολλούς αιώνες, μέσω της θρησκείας.  Χύθηκε αίμα και έγιναν επαναστάσεις για να κατακτηθεί ο ορθός λόγος της επιστήμης.  Ε, μη το χαλάμε έτσι εύκολα αυτό.  "MS is believed to be an autoimmune disease".  Βλέπουμε όλοι πού είναι το πρόβλημα;

Η δυσκολία του πράγματος έγκειται στο να δώσεις σε ασθενείς "πιστούς" στον νευρολόγο τους να καταλάβουν ότι ακόμη και η επιστήμη της νευρολογίας διαποτίζεται από πίστη, στο θέμα της σκλήρυνσης, και όχι από γνώση αντίστοιχη της πραγματικότητας.

Μα γίνεται να κρίνει ο "πιστός" τον "πιστό";  Ή γίνεται, όλοι οι πιστοί του κόσμου, να διαβάσουν κάτι έξω από την πίστη τους;

Μη με ρωτήσετε για φάρμακα και παρενέργειες.  Πολύς κόσμος πιστεύει πως, όσο περισσότερο ταλαιπωρείται, τόσο περισσότερο θα ανταμοιφθεί.

Και τί δε θα έδινα για μία ενηλικιωμένη ανθρωπότητα.

H ασπιρίνη βοηθά στην κόπωση της MS.

Ας συμφωνήσουμε τα εξής: η κόπωση είναι ένα συχνότατο και βασανιστικό σύμπτωμα της σκλήρυνσης, άνευ αιτίας και άνευ φαρμακευτικής αντιμετώπισης - όπως και η ίδια η σκλήρυνση.  Η κόπωση προηγείται και της διάγνωσης με MS, και αφορά ακόμη και ασθενείς χωρίς αναπηρίες.  Οποιοδήποτε φως, λοιπόν, στον μηχανισμό που προκαλεί κόπωση στην σκλήρυνση θα είναι ίσως φως στην αιτία της MS.

Τί θα συμπεράναμε, τότε, για την αιτία της κόπωσης, αν διαβάζαμε πως η ασπιρίνη βοηθά στη μείωση αυτού του αισθήματος, όπως κάνουν και τα ω-3 λιπαρά;

A randomized controlled crossover trial of aspirin for fatigue in MS

Η παραπάνω εργασία προσπαθεί να βρει ανοσολογικούς μηχανισμούς για να εξηγήσει πώς βοηθάει η ρευστοποίηση του αίματος, δηλαδή η ασπιρίνη, στην κόπωση της MS.  Σήμερα ξέρουμε, χάρη στο CCSVI, πως η κόπωση είναι σύμπτωμα Χρόνιας Εγκεφαλονωτιαίας Φλεβικής Ανεπάρκειας, σύνδρομο που προηγείται της εμφάνισης της MS.  H θεραπεία των φλεβικών στενώσεων, που προτείνει η φλεβική θεωρία, είναι και θεραπεία της κόπωσης (βλέπε σχετική εργασία Zamboni), άρα θεραπεία ενός παθογενετικού μηχανισμού της σκλήρυνσης.

Αν και πολύ νωρίς υπονοήθηκε πως η ασπιρίνη, η δίαιτα, τα ω-3 λιπαρά και τα αντιοξειδωτικά βοηθάνε στην κόπωση της MS, ποτέ δεν ερευνήθηκε ένας αγγειακός μηχανισμός.  Σε νευρολογική εργασία του 2007 αναφέρεται ότι:

Fatigue in MS comes on easily, is present even with small efforts or after a good night sleep, is exacerbated with heat, and does often not decline sufficiently after rest. Fatigue is also frequently reported in other pathological conditions such as Parkinson’s disease, stroke, rheumatoid arthritis (RA), systemic lupus erythematosus (SLE), chronic fatigue syndrome (CFS), and human immunodeficiency virus (HIV).

Origin of fatigue in MS

Οποία έκπληξις.  Η κόπωση ενυπάρχει και σε άλλες αγγειακές παθολογίες, όπως η ασθένεια Parkinson's και το εγκεφαλικό, και φυσικά υπάρχει και ως αυτόνομο σύνδρομο, το σύνδρομο της χρόνιας κόπωσης, που από μόνο του έχει συνδεθεί με υποαιμάτωση του εγκεφάλου:

Patients with chronic fatigue syndrome have reduced absolute cortical blood flow

H εργασία του 2007 αναφέρει και άλλα ενδιαφέροντα, πως ενώ, για παράδειγμα, αποπειράθηκαν να αποδώσουν το αίσθημα της κόπωσης στα αποτελέσματα της απομυελίνωσης, μία άλλη εργασία έδειξε πως η κόπωση προηγείται της εγκεφαλικής ατροφίας και δεν είναι συνέπεια αυτής:

In a longitudinal study including 134 patients with relapsing remitting MS, Marrie et al found that an increase in fatigue during the first 2 years was related to brain atrophy progression in the subsequent 6 years.  The results suggest that fatigue predicts the brain atrophy as opposed to being a consequence of the demyelination process.

Όσες προσπάθειες και αν κάνουν οι συγγραφείς να χαρακτηρίσουν την κόπωση αποτέλεσμα του νευροεκφυλισμού ή της αυτοάνοσης αντίδρασης, διευκρινίζεται πως τίποτα δεν είναι βέβαιο από αυτά που υποθέτουν.

The origin of primary fatigue in MS is not yet fully understood. Evidence for the pathological process of demyelination and axonal loss leading to higher fatigue levels is available in nondisabled and nondepressed individuals with MS. It remains unclear, however, whether fatigue is directly influenced by this degenerative process or a consequence of immunological action in the brain. A possible functional cortical reorganization may lead to a higher energy demand, which on its turn may lead to fatigue. This hypothesis should be confirmed in future studies. Increased levels of peripheral immunological markers have been found in fatigued patients. These agents may trigger a disturbance in the endocrine system; however, the inverse may also happen. The precise mechanism in this interaction related to fatigue needs to be clarified. Fatigue seems to have multiple dimensions, such as “loss of energy,” “sleepy,” “inability to sustain (physical or mental) activity.” It is likely that the origin of these dimensions is multiple as well. Future research should therefore distinguish these various dimensions to examine the pathogenesis of fatigue. To initiate good research, a clear definition of the dimensions of fatigue and appropriate instruments to assess them are needed.

Το λεξιλόγιο των συγγραφέων στην περιγραφή της κόπωσης θυμίζει την περιγραφή της ίδιας της MS: άνευ ξεκάθαρης αιτίας, άνευ θεραπευτικής επιλογής, με κάποια στοιχεία αυτοανοσίας, αλλά με σαφή βοήθεια από την ασπιρίνη και άλλα ρευστοποιητικά του αίματος.  Αν ταυτίσουμε την κόπωση με την σκλήρυνση, θα θεωρήσουμε, και καλά θα κάνουμε, πως όποιος εξηγήσει ή θεραπεύσει την κόπωση, θα κάνει το ίδιο και για την σκλήρυνση.

Διαβάστε ξανά σχετικό παλαιότερο ποστ: οι ίδιοι οι νευρολόγοι παραδέχονται πως η κόπωση προηγείται της MS, και ο Dr. Zamboni αποδεικνύει πως η αγγειοπλαστική θεραπεύει την κόπωση:

H κόπωση, το CCSVI και η MS

Προτεινόμενη αντιοξειδωτική αγωγή (Dr. Zamboni)

Σε εργασία του 2009 ο Dr. Paolo Zamboni et al συζητά το οξειδωτικό στρες σε σχέση με τις νευροεκφυλιστικές παθήσεις, καθώς και προτεινόμενα αντιοξειδωτικά συμπληρώματα διατροφής, όταν τα αντιοξειδωτικά συστήματα του οργανισμού δεν αρκούν.

Oxidative Stress and Neurodegenerative Diseases

Σε παλαιότερο ποστ εδώ έχουμε γράψει πως το οξειδωτικό στρες έχει σχέση με την καταστροφική δράση των ελευθέρων ριζών στα κύτταρα.  Οι ελεύθερες ρίζες αποτελούν παραπροιόντα του μεταβολισμού.  Παράγονται κατά τη διάρκεια των χημικών διεργασιών του μεταβολισμού, από το οξυγόνο που χρησιμοποιείται για τις βιoλογικές καύσεις.  Οι ελεύθερες ρίζες είναι δραστικές μορφές οξυγόνου και μπορούν εύκολα να βλάψουν ζωτικά βιολογικά μόρια όπως τα λιπίδια, οι πρωτείνες και το DNA των κυττάρων.  Υπό κανονικές συνθήκες, οι ελεύθερες ρίζες εξουδετερώνονται από τα αντιοξειδωτικά συστήματα του οργανισμού.  Όταν όμως στον οργανισμό παράγονται περισσότερες ελεύθερες ρίζες από όσες μπορούν να εξουδετερωθούν, διαταράσσεται η βιοχημική ισορροπία και προκαλείται οξειδωτικό στρες: χιλιάδες ελεύθερες ρίζες πολιορκούν τα κύτταρα, εισχωρούν στο εσωτερικό τους και καταστρέφουν το DNA τους.  Έτσι, δημιουργούνται εκφυλιστικές βλάβες ή μεταλλάξεις.  Καθώς στη σημερινή εποχή ενοχοποιούνται όλο και περισσότεροι περιβαλλοντικοί παράγοντες για την πληθώρα ελευθέρων ριζών στο σώμα, αντιοξειδωτικές δίαιτες έχουν γίνει μόδα, ακόμη και όταν δεν υπάρχει οφθαλμοφανή ανάγκη.

Humans are constantly exposed to free radicals created by electromagnetic radiation from the manmade environment such as pollutants and cigarette smoke. Natural resources such as radon, cosmic radiation, as well as cellular metabolisms (respiratory burst, enzyme reactions) also add free radicals to the environment.

Στην περίπτωση της σκλήρυνσης, όμως, υπάρχει ανάγκη.  Το ίδιο και στην περίπτωση της Parkinson's, του Alzheimer  και της ALS, ασθένειες όλες νευροεκφυλιστικές που έχουν συνδεθεί με μιτοχονδριακού τύπου βλάβες.

Oxidative stress arises due to disturbed equilibrium between pro-oxidant/antioxidant homeostasis that further takes part in generation of ROS and free radicals those are potentially toxic for neuronal cells. The reason for neuronal cell hypersensitivity towards oxidative stress arises due to anatomic and metabolic factors.

Το οξειδωτικό στρες ευνοείται σε συνθήκες κακού μεταβολισμού, αναφέρουν οι συγγραφείς της εργασίας.  Αρκεί να θυμηθούμε την υπόδειξη του Zivadinov, λίγα ποστ πιο πίσω, για τον υπο-μεταβολικό χαρακτήρα της σκλήρυνσης (κακός μεταβολισμός λόγω CCSVI).  Ένας φαύλος κύκλος ξεκινάει με το CCSVI και μπορεί να παρεκτραπεί επικίνδυνα χάρη στη δράση ελευθέρων ριζών.

Brain contains high level of fatty acids which are more susceptible to peroxidation, that consumes an inordinate fraction (20%) of total oxygen consumption for its relatively small weight (2%). In addition, it is not particularly enriched in antioxidant defenses. Brain is lower in antioxidant activity in comparison with other tissues, for example, about 10% of liver. Moreover, human brain has higher level of iron in certain regions and in general has high levels of ascorbate. As evident from above data, neural cells are considered to be more susceptible to oxidative damage as compared to other body tissues.

Ενδιαφέρουσα η γνώση πως ο εγκέφαλος έχει σχετική επιρρέπεια στο οξειδωτικό στρες, καθώς καταναλώνει αρκετή ποσότητα οξυγόνου, περιέχει υψηλότερη ποσότητα σιδήρου σε ορισμένες περιοχές και διαθέτει πεπερασμένη αντιοξειδωτική ικανότητα.  Ακόμη και η φυσιολογική διαδικασία της γήρανσης συνδέεται με τη δράση του οξειδωτικού στρες.

Most astounding effect of aging can be described as neurodegeneration associated with disturbed metal metabolism. In aged brain, accumulation of redox metals (Copper, Iron and Zinc) have been found to substantively increased due to concentration of metals by blood brain barrier (BBB) at junction of neuronal environment and blood vessels. This makes aged brain more prone to initiate neurodegeneration in vicinity of neuronal cells in brain.

Για τον Dr. Zamboni, ο ίδιος ο σίδηρος στον εγκέφαλο δύναται να εκκινήσει την αλυσιδωτή αντίδραση της MS: όταν τα αγγεία του εγκεφάλου πάσχουν, λόγω αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης (CCSVI), διαρρηγνύονται πιο εύκολα.  Τα ερυθρά κύτταρα του αίματος, που διαρρέουν, είναι φορείς σιδήρου.  Η μυελίνη, ή μάλλον τα ολιγοδενδροκύτταρα που την παράγουν, έλκουν φυσικά τον σίδηρο, ο οποίος ειναι η τροφή τους.  Η υπερσυγκέντρωση σιδήρου, όμως, εξ αιτίας του CCSVI, δρα τοξικά στα κύτταρα και τη μυελίνη, με επακόλουθο το θάνατο αυτής - και, πιθανόν, όλα τα υπόλοιπα στάδια (μακροφάγα, Τ κύτταρα, φλεγμονή κλπ.)

Πέρα από τη σκλήρυνση, τα αντιοξειδωτικά έχουν υπονοήσει θετική δράση σε μία σειρά παθήσεων:

It has been reported in epidemiological studies that many of antioxidant compounds posses anti inflammatory, antiatherosclerotic, antitumor, antimutagenic, anticarcinogenic, antibacterial and antiviral activities to greater or lesser extent. In many cases, increased oxidative stress is a widely associated in the development and progression of diabetes and its complications which are usually accompanied by increased production of free radicals or failure of antioxidant defense. Though the intake of natural antioxidants has been reported to reduce risk of cancer, cardiovascular diseases, diabetes and other diseases associated with aging, there is considerable controversy in this area. Leukocytes and other phagocyte destroy bacteria, parasites and virus-infected cells with NO, O₂, H₂O₂, and OCl, those are powerful oxidants and protect humans from infection. However, they cause oxidative damage and mutation to DNA and participate in the carcinogenic process if unchecked. In many cases, it is concluded that antioxidants modulate the pathophysiology of chronic inflammation up to some extent. Moreover, experiments and studies infer that antioxidants are needed to scavenge and prevent the formation of ROS and reactive nitrogen species (RNS); out of them, some are free radicals while some are not. There is growing evidence that oxidative damage to sperm DNA is increased when there is ascorbate insufficiency in diet. This strongly suggests the protective role of antioxidant in our daily diet.

Και πάμε στο ζουμί.  Αυτά που αναφέρονται σχεδόν σαν προτεινόμενα στην εργασία είναι τα εξής; κρεατίνη, σελήνιο, ψευδάργυρος, βιταμίνες A, C, E, πολυφαινόλες (πράσινο τσάι), γλουταθειόνη, αργινίνη, κιτρουλίνη, ταυρίνη, β-καροτίνη, συνένζυμο Q10.

Kαθώς υπάρχουν ενδείξεις, λένε οι συγγραφείς, πως μία αντιοξειδωτική διατροφή έχει νευροπροστατευτικό ρόλο, θέτουν πιο δραστικούς στόχους για το μέλλον, και το μέλλον της MS, με τη μορφή εμβολιασμού έναντι σε τοξικές πρωτείνες:

There are clinical evidences that neurodegenerations can be ameliorated upon dietary intake or supplementary intake of natural antioxidants. Dietary intake contains variety of antioxidants vitamin supplements those play a vital role in neuroprotection in variety of neurological disorders.

These natural antioxidants prevent oxidation of proteins, lipid peroxidations and prevent generation of ROS, thus act as upstream therapeutic barrier to OS.

One of important futuristic upstream therapeutic aspect that can regulate oxidative stress to protect neuronal cells from death is vaccination against potential toxic protein formed in different types of neuronal disorders. A promising example is Amyloid-β vaccination in AD that prevents plaque formation and subsequent neuron inflammation. This could be a therapeutic strategy for other neurological disorders lead by OS, such as in MS.

Ο αγγειακός παράγοντας στην Parkinson's

Σε έναν από τους πρώτους αντίλογους στο CCSVI διατυπώθηκε, εν μέσω άλλων, η αντίρρηση ότι ενώ η εναπόθεση σιδήρου που προβλέπει η θεωρία έχει παρατηρηθεί και σε άλλες νευρολογικές παθήσεις, όπως η Parkinson's, η αρχική έρευνα του Zamboni απέτυχε να βρει φλεβικές ανωμαλίες σε οποιονδήποτε άλλον ασθενή πλην των πασχόντων από ΠΣ. Επομένως, σύμφωνα με το σκεπτικό των συγγραφέων, η ΠΣ δεν είναι δυνατόν να προκαλείται από κάποιο είδος φλεβικής ανωμαλίας.

 http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/ana.22001/abstract

Να όμως που ο διακεκριμένος νευροχειρουργός Dr. Peter Jannetta και η ομάδα του από το Πίτσμπουργκ ανακάλυψαν επιβαρυντικά στοιχεία, και πιθανόν αιτιώδη σχέση με την Parkinson's, για μια πολύ συγκεκριμένη αρτηρία του εγκεφάλου. Η ιστορία της ανακάλυψης θυμίζει πολύ τις εντυπωσιακές μαρτυρίες απελευθέρωσης από το CCSVI.

http://www.pagepress.org/journals/index.php/ni/article/view/ni.2011.e7

Ο Dr. Peter Jannetta ασχολείται εδώ και χρόνια με τη χειρουργική αποκατάσταση της νευραλγίας τριδύμου για την οποία και ανέπτυξε μια πατενταρισμένη μέθοδο που φέρει το όνομά του:

http://en.wikipedia.org/wiki/Microvascular_decompression

Εξετάζοντας λοιπόν τη μαγνητική τομογραφία μιας ασθενούς 60 ετών με 11 χρόνια νευραλγίας τριδύμου και διάγνωση Parkinson's, παρατήρησε ότι η αριστερή οπίσθια εγκεφαλική αρτηρία (posterior cerebral artery) συμπίεζε μια ομαδα κινητικών νεύρων γνωστή ως cerebral peduncle, στην ίδια ευρύτερη περιοχή όπου παρατηρείται η έλλειψη ντοπαμίνης, ο βασικός παθολογικός μηχανισμός της Parkinson's. Αποφάσισε να επεκτείνει τη χειρουργική διαδικασία και μετά την αποκατάστηση της νευραλγίας τριδύμου να μετατοπίσει την εν λόγω αρτηρία. Το αποτέλεσμα; Αμέσως μετά την επέμβαση, μαζί με τον 11ετή πόνο στο αριστερό πρόσωπο, σταμάτησαν και όλα τα τρέμουλα. Η αποκατάσταση διήρκεσε 18 μήνες. Στον επανέλεγχο διαπιστώθηκε το ίδιο συμπιεστικό φαινόμενο, αλλά αυτή τη φορά από την αντίστοιχη δεξιά αρτηρία.

Ο γιατρός και η ομάδα του είπαν να το ψάξουν λίγο παραπάνω. Έλεγξαν λοιπόν με μαγνητική τομογραφία 20 ασθενείς και 20 άτομα ελέγχου. Εντόπισαν εμφανώς το πρόβλημα στο 73.7% των ασθενών και το 10% των ατόμων ελέγχου (2 άτομα) εκ των οποίων ο ένας διαγνώστηκε κατόπιν με την ασθένεια. Τώρα ήδη σχεδιάζουν πολυκεντρική μελέτη η οποία προβλέπει και την εφαρμογή της διαδικασίας αποκατάστασης. Τονίζεται ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι νευροχειρουργοί θα πρέπει να εκπαιδευτούν από τον Dr. Jannetta.

Σας θυμίζει κάτι το τελευταίο; Και ο Dr. Zamboni έλεγε ότι οι ακτινολόγοι που αναζητούν το CCSVI θα έπρεπε να περάσουν πρώτα μια μικρή εκπαίδευση. Κάποιοι όμως, θιγμένοι προφανώς από την προτροπή, έκαναν μόνοι τους μελέτες και δεν βρήκαν τίποτα. Και τώρα οι εργασίες τους λιβανίζονται ως αποδείξεις ανυπαρξίας του CCSVI.

Και φυσικά δεν βγήκε κανένα ρεύμα νευρολόγων να απαγορεύσει τις επεμβάσεις του Dr. Jannetta. Κι ας είναι αμιγώς χειρουργικές, κι ας εφαρμόζονται σε άτομα μέσης ηλικίας, κι ας αφορούν πολλαπλάσιο πληθυσμό από τους ασθενείς με ΠΣ. Ποιά είναι η διαφορά στην προκειμένη περίπτωση;

Μία φαίνεται να ξεχωρίζει: Η Parkinson's είχε την τύχη να μην συνδεθεί με τη δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Έτσι γλύτωσε τη ρετσινιά του “αυτοάνοσου” και παρέμεινε “ιδιοπαθής”. Απαλλάχτηκε λοιπόν από “θεραπείες” πρώτης, δεύτερης, νιοστής γραμμής και περιορίστηκε στην συμπτωματολογική αντιμετώπιση χαμηλής αποτελεσματικότητας. Διαδεδομένη, αλλά και οικονομικά στείρα. Κανείς δεν πρόκειται να ζημιωθεί από τη θεραπεία της.

Ελπίδα για νευροεκφυλιστικές και νευρομυϊκές ασθένειες

Δεν είναι απαραίτητο να είσαι Επεμβατικός Ακτινολόγος, Αγγειοχειρουργός ή Καρδιολόγος για να υποστηρίξεις το CCSVI.  Ο Dr. David Jernigan εκφράζεται ανερυθρίαστα για το πόσο "ανενημέρωτοι" ("uninformed") είναι οι γιατροί που υποτιμούν το CCSVI, ενώ τονίζει πως το μέλλον ίσως αντικαταστήσει αυτά τα αρχικά με άλλα - Chronic Cerebrospinal Vascular Hypertension - μια που θεωρεί πως το σύνδρομο της αυξημένης ενδοκρανιακής φλεβικής πίεσης μπορεί να διερευνηθεί σε μία σειρά ανεξήγητες, μέχρι σήμερα, αθεράπευτες και αποκαλούμενες "ιδιοπαθείς" (άνευ οργανικής αιτίας) διαταραχές:

Traditionally in modern medicine, for at least five decades, the treatment of neuromuscular and neurodegenerative diseases has been limited only to the management of symptoms. A prognosis of slow, progressive worsening of symptoms of these diseases is all that conventional medicine can offer people with these conditions.

The term “Idiopathic” is attached to nearly every one of these diseases. Idiopathic means the cause of the disease is unknown. Multiple Sclerosis (MS) is idiopathic in its origins. Parkinson’s disease is idiopathic in its origins. Amyotrophic Lateral Sclerosis (ALS) is idiopathic. Migraines are idiopathic. Muscular Dystrophies are idiopathic. Chronic Fatigue, Fibromyalgia, Insomnia, and so many more conditions are essentially termed idiopathic.

The conventional medical success rate, meaning the actual dramatic or long-term improvement for the treatment of MS, ALS, MD, and Parkinson’s disease is zero percent.

Real Hope for Neurodegenerative and Neuromuscular Diseases

Ευθαρσώς υπενθυμίζει πως είναι μηδενικής αποτελεσματικότητας, μέχρι στιγμής, η θεραπευτική φαρέτρα για τις νευροεκφυλιστικές ασθένειες, καθώς η ιατρική δε μπορεί να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμα την επιδείνωση, παρά μόνο ίσως συμπτωματικά.

Αμέσως αντιπαραθέτει την προτροπή των ιατρών, προς τους ασθενείς με MS, να αποδεχτούν την ασθένειά τους και την αναπηρία, εφόσον τους διαφεύγει η αιτία της νόσου, με τα εκπληκτικά αποτελέσματα της αγγειοπλαστικής στην MS, επέμβαση που ακόμη λασπολογείται από την πλειοψηφία των γιατρών: το 40% των ασθενών έχουν εντυπωσιακές βελτιώσεις μετά την αγγειοπλαστική, το 35% έχουν μέτριες βελτιώσεις, το 20% δεν έχουν καμία βελτίωση, ενώ ένα 5% καταγράφει επιδείνωση (βραχύχρονη, που αντισταθμίζεται έξι μήνες μετά την επέμβαση).

Αντίθετα, λέει ο Dr. Jerning, το 100% των ασθενών που λαμβάνουν οποιαδήποτε αγωγή για την MS επιδεινώνονται στον χρόνο.

Ρίσκο ή ωφέλεια;  Σαφώς η ωφέλεια είναι μεγαλύτερη του ρίσκου στην αγγειοπλαστική.  Και εξηγεί:

Some successes of CCSVH are quite dramatic with reports of

a) Complete recovery after many years of paralysis and neuropathies
b) Restoration of physical and mental energy.
c) Clearness of thought and improved memory.
d) Complete disappearance of pains in every part of the body.
e) Improved vision and diminution of tinnitus (ringing in the ears).

“There is one case I witnessed recently of an MS patient who was legally blind in one eye, whose eyesight was restored to near normal vision during the intervention procedure.”

Προκαλεί ευθέως τους γιατρούς να ξανασκεφτούν το αν κάθε εστία στον εγκέφαλο ασθενών με MS είναι ταυτόσημη ενός νευρολογικού συμπτώματος ή, καλυτερα, δείχνει το αποτέλεσμα της αυξημένης φλεβικής πίεσης, με διαρροή ερυθρών και λευκών κυττάρων του αίματος.  Οι ενδείξεις υπέρ του φλεβικού μοντέλου είναι τόσο σοβαρές που θεωρεί ανεύθυνο οποιονδήποτε γιατρό δε παραπέμπει τους ασθενείς του για διάγνωση του αγγειακού προβλήματος:

A poignant reality is there is enough direct and clear evidence of significant patient improvements that it should be deemed “doctor irresponsibly” not to order vascular diagnostic MRI/MRA image screening for patients with any suspect neurodegenerative or neuromuscular diagnosis.

Η "ελπίδα" είναι τόσο πολύ χρησιμοποιημένη, ως λέξη, στην ιατρική, που δεν ξέρεις πότε αρθρώνεται σοβαρά και πότε ως παρηγορία.  Δεν ήξερες, μάλλον.  Μετά την γνώση του CCSVI, το σημαινόμενό της επιτέλους αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

Ολιγοδενδροκύτταρα

Τα ολιγοδενδροκύτταρα είναι τα κύτταρα που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή της μυελίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η σκλήρυνση χαρακτηρίζεται νόσος απομυελινωτική, και η αυτοάνοση θεωρία πρεσβεύει πως το ανώμαλο ανοσοποιητικό στρέφεται εναντίον της υγιούς μυελίνης, καταστρέφοντάς την.

Όμως στην σκλήρυνση έχει δειχθεί πως προηγείται η καταστροφή των ολιγοδενδροκυττάρων της φθοράς της μυελίνης, εύρημα εντυπωσιακό που θέτει τουλάχιστο δύο ερωτήματα: είναι ακριβής ο ορισμός "απομυελινωτική νόσος" στην σκλήρυνση ή είναι περιοριστικός;  Και ποιά διαδικασία οδηγεί στον θάνατο των ολιγοδενδροκυττάρων πριν τη φθορά της μυελίνης;  Είναι σημαντικό να ξεκαθαρισθεί η σχέση αιτίου/αιτιατού, αφού, αν πιθανόν ελέγξουμε τη διαδικασία εξ αιτίας της οποίας πεθαίνουν τα ολιγοδενδροκύτταρα, ελέγχουμε και την υγεία της μυελίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, αφού τα πρώτα παράγουν τη δεύτερη.

Πιθανές αιτίες λοιπόν:

1.  Τα χαμηλά επίπεδα οξυγόνου σχετίζονται με θάνατο ολιγοδενδροκυττάρων.  Η παροδική ισχαιμία προκαλεί αντίστοιχο φαινόμενο, με επακόλουθο επίσης την απώλεια μυελίνης.  Πείραμα έδειξε πως όταν ζώα εργαστηρίου εκτέθηκαν σε περιβάλλον υποξίας (δέκα λεπτά με 10% οξυγόνο, όταν στον αέρα υπάρχει 21%), επήλθε θάνατος ολιγοδενδροκυττάρων.

Selective Glial Vulnerability following Transient Global Ischemia in Rat Brain

Στην MS υπάρχουν διαπιστωμένα χαμηλά επίπεδα οξυγόνου, αν και ο μηχανισμός που τα προκαλεί διαφεύγει της αυτοανοσίας.  Έχουν περιγραφεί όμως από τον Dr. Haacke χαρακτηριστικά:

Our finding of decreased visibility of veins in periventricular white matter in MS is thought to be a result of decreased oxygen utilization in the chronic and widespread diseased tissue state of MS that lends to decreased levels of oxygen extraction, or correspondingly, decreased levels of venous deoxyhemoglobin. In fact, prior PET investigation has shown that oxygen utilization, including regional cerebral oxygen utilization and oxygen extraction, is reduced significantly in both white matter and peripheral cortical gray matter in MS.

Εν ολίγοις, ο Haacke είδε πως ήταν μετά δυσκολίας ορατές οι φλέβες περικοιλιακά, στη λευκή ουσία του εγκεφάλου των ασθενών, εύρημα που αποδόθηκε στην μη αξιοποίηση του οξυγόνου.

Diminished visibility of cerebral venous vasculature in multiple sclerosis by susceptibility-weighted imaging at 3.0 T

2.  Πέρα από την σκλήρυνση, η φθορά ολιγοδενδροκυττάρων και μυελίνης συμβαίνει και σε άλλες παθήσεις, και δεν είναι ειδική της MS.  Αυτές οι παθήσεις είναι το Alzheimer's, οι τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης, το Parkinson's, η ισχαιμία και η υποξία, ξαναλένε οι McTigue and Tripathy, το 2008.

The life, death, and replacement of oligodendrocytes in the adult CNS

Τί σημαίνει αυτό;  Ότι υπάρχουν, πιθανόν, και άλλοι παθογενετικοί μηχανισμοί με το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή τη φθορά ολιγοδενδροκυττάρων και μυελίνης, και δεν είναι κατ'ανάγκην αυτά αποτελέσματα ενός ανώμαλου ανοσοποιητικού.  Ο σίδηρος, για παράδειγμα, με τις οξειδωτικές του ικανότητες μπορεί να προκαλέσει το ίδιο:

The oligodendrocyte response to oxidative stress derived from the excess of free ferrous iron would be the lipid damage and demyelination with the consequent perturbation of information transfer.

About the presence of hemosiderin in the hippocampus of Alzheimer patients.

Συμπερασματικά: το μοντέλο της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας που προτείνει η ΧΕΝΦΑ υπονοεί και την υποξία και το οξειδωτικό στρες μέσω σιδήρου και εξηγεί, έτσι, τον θάνατο ολιγοδενδροκυττάρων πριν από τη μυελίνη, που διαπιστωμένα συμβαίνει στην πολλαπλή σκλήρυνση.  Η τρέχουσα θεώρηση με το κακό ανοσοποιητικό στη θέση του ενόχου δεν έχει δώσει εξηγήσεις για όλα αυτά.

Ματ σε δύο κινήσεις.  Ώρα να μαζέψει η αυτοανοσία τη βασίλισσα.

A drug tragedy?

Από το βιβλίο της Jean Carper, δημοσιογράφου του CNN επί των ιατρικών θεμάτων: Miracle Cures. Οι πληροφορίες αφορούν την κατάσταση στις Η.Π.Α., αλλά είναι άξιες αναφοράς, καθώς σε πολλά σημεία είμαστε όλοι Αμερικανοί.

Το 1995 η φαρμακευτική βιομηχανία ηγήθηκε όλων των άλλων βιομηχανιών σε κέρδη.  Αυτό οδήγησε στην υπερπροώθηση φαρμάκων με τρόπο που τονίζει τα πλεονεκτήματά τους και υποβαθμίζει την επικινδυνότητά τους.  Κάθε χρόνο δαπανώνται 10 δις δολλάρια στη διαφήμιση φαρμάκων με τρόπο που παραπλανεί τους ασθενείς.  Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ανεπαρκή γνώση των γιατρών για τις ανεπιθύμητες ενέργειες των φαρμάκων που κυκλοφορούν στο εμπόριο, αυξάνει τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών.  Για παράδειγμα, κάθε χρόνο περισσότεροι από 1.000.000 Αμερικανοί αναγκάζονται να νοσηλευθούν λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών από τα φάρμακα, 61.000 άνθρωποι παθαίνουν παρκινσονισμό που οφείλεται σε παρενέργειες φαρμάκων που κατανάλωσαν, 16.000 άνθρωποι αυτοτραυματίζονται λόγω φαρμάκων που πήραν με συνταγή γιατρού, 163.000 άνθρωποι εμφανίζουν προβλήματα, έως και απώλεια μνήμης που οφείλεται ή έχει επιδεινωθεί από τα φάρμακα που έλαβαν και 32.000 άνθρωποι έχουν πάθει κατάγματα ισχίου λόγω πτώσεων που οφείλονται και αυτές σε ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκων.

Μία φαρμακευτική τραγωδία χαρακτηρίζει συνολικά η Carper το καθεστώς της φαρμακοβιομηχανίας σήμερα, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι το 1995 με 1997 μία μεγάλη μελέτη έδειξε πως περισσότεροι από 6.οοο.οοο Αμερικανοί κάνουν χρήση αγχολυτικών, αριθμός που ξεπερνάει αυτόν του συνόλου από χρήστες ηρωίνης και κοκαίνης.

Είναι προφανές πως το πρόβλημα δεν είναι οπωσδήποτε η χορήγηση φαρμάκου, αλλά η υπερβολική και αδιάκριτη συνταγογράφηση, η παραπληροφόρηση και η κερδοσκοπία - και όλα αυτά μάλιστα εις βάρος της διερεύνησης φυσικών ουσιών που θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για αποτελεσματικότερες θεραπείες.  Η Carper απροκάλυπτα προτείνει συγκεκριμένες φυσικές ουσίες που δρουν ευεργετικά σε ένα σύνολο παθήσεων, αλλά δεν έχουν τύχει εκμετάλλευσης από καμία φαρμακευτική εταιρεία.  Γιατί;  Υπάρχει πολύ μικρό ή κανένα οικονομικό όφελος για μία φαρμακευτική εταιρεία από την παρασκευή φαρμάκου με φυσικό βότανο, και αυτό γιατί κανένας δεν έχει τα δικαιώματα μίας αποκλειστικής πατέντας, παρά μόνο η φύση.

Βοηθάει το συνένζυμο Q10 στην σκλήρυνση;  Είναι τα λεμόνια αποτελεσματικότερα και της χημειοθεραπείας στον καρκίνο;  Ποιός θα διερευνήσει πόση φήμη και πόση αλήθεια υπάρχει πίσω από πολλές προτάσεις, αν οι προτάσεις αυτές δεν είναι οικονομικά συμφέρουσες;  Και ποιός θα τολμήσει να ισχυριστεί πως τα αντιοξειδωτικά αναστέλλουν τον εκφυλισμό καλύτερα από μία ιντερφερόνη;

Ενδεικτικά, πάντως, η Carper προτείνει γκρέιπφρουτ για τη διάλυση θρόμβων στις αρτηρίες, γλυκόρριζα για την χρόνια κόπωση, εκχύλισμα σπόρων σταφυλιού για τις φλέβες και όλα τα αιμοφόρα αγγεία, gingko biloba για προβλήματα μνήμης και ιχθυέλαια για τα καρδιαγγειακά προβλήματα, ενώ παρουσιάζει αναλυτικά τους λόγους για κάθε της πρόταση, αντιπαραβάλλοντας μάλιστα συχνά τη δράση της εκάστοτε φυσικής ουσίας με τις ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου που διατίθεται στη θέση της.

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι και σωστοί στην ενημέρωση, πλάι στους 3 θανάτους εξ αιτίας αντιθρομβωτικής αγωγής έπειτα από CCSVI πρέπει εξίσου να καταγράψουμε τους εδώ και έτη θανάτους από πολλαπλή σκλήρυνση, τους θανάτους από το Tysabri, τους θανάτους έπειτα από αυτόλογη μεταμόσχευση, καθώς επίσης και να εξαντλήσουμε τις ανεπιθύμητες ενέργειες των ανοσοτροποποιητικών, ανοσοκατασταλτικών, στεροιδών φαρμάκων, ακόμη και των φαρμάκων για την συμπτωματική θεραπεία της σκλήρυνσης, και μόνο όταν είμαστε βέβαιοι πως το όφελος υπερτερεί κάθε κινδύνου να πάψουμε να μιλάμε για φαρμακευτική τραγωδία.

Συνέντευξη από τα ιταλικά του Dr. Regine.

Ευχαριστούμε πολύ την αναγνώστρια Aliki, που υπήρξε μεταφράστρια και αποστολέας του παρακάτω άρθρου.

CCSVI και σκλήρυνση κατά πλάκας, συνέντευξη με τον Δρ. Regine, Αγγειολόγο στο  Νοσοκομείο Pozzuoli.

Δρ. Regine σε ποιό σημείο έχουμε φτάσει με την απελευθέρωση;

-Είμαστε κολλημένοι με τις διαδικασίες που προβλέπονται από το Υπουργείο από τις 11 Μαρτίου 2011, και σε αναμονή για το νέο πρωτόκολλο που θα εγκριθεί από την επιτροπή δεοντολογίας η οποία συνέρχεται στις 27 και 28 Μαΐου.

Τί συνέβη;

-Το Συμβούλιο Υγείας έχει δώσει την παρούσα γνώμη στο Υπουργείο και ο Υπουργός το έχει γυρίσει στις περιφέρειες. Το Συμβούλιο Υγείας συνιστούσε να αναδιατυπωθεί το Πρωτόκολλο και να πάρει έγκριση από τις επιτροπές δεοντολογίας.   Ωστόσο στο παρελθόν το Υπουργείο είχε δώσει το πράσινο φως χωρίς την έγκριση των επιτροπών δεοντολογίας.

Πριν από την εγκύκλιο σύμφωνα με ποιό κριτήριο χειρουργούσατε;

-Μέχρι τότε χειρουργήσαμε υπό την καθοδήγηση της εγκυκλίου της 27ης Οκτωβρίου του Υπουργείου, στην οποία αναφερόταν  ότι αν υπάρχει μια στένωση στις σφαγίτιδες φλέβες να συμπεριφερόμαστε όπως αντιμετωπίζαμε  οποιαδήποτε άλλη αγγειακή στένωση - ίδιο χειρουργικό κώδικα.

Πόσους ασθενείς πάσχοντες από CCSVI έχετε χειρουργήσει;

-85 ασθενείς σε τέσσερις μήνες, από τα μέσα Νοεμβρίου μέχρι το Μάρτιο.  Εφαρμόσαμε το πρωτόκολλο  Zamboni κατά γράμμα.  Διάγνωση με echo-έγχρωμου Doppler, καθώς και για ορισμένους ασθενείς,  σκιαγραφικό μέσο. Έχουμε ελέγξει την καθυστέρηση διέλευσης στις φλέβες και, στη συνέχεια κάναμε αγγειοπλαστική.

Αποτελέσματα;

-Σε αυτούς τους έξι μήνες της παρατήρησης είχαμε καλά αποτελέσματα με τη βελτίωση της κατάστασης των ασθενών, η οποία βελτίωση, σύμφωνα με την κλίμακα που χρησιμοποιείται από νευρολόγους, έχει επιβεβαιωθεί σε ένα-δύο σημεία.

Απρόβλεπτα κατά τη διάρκεια της επέμβασης;

-Η διαδικασία είναι ασφαλής, σε 85 ασθενείς δεν είχαμε καμία δυσκολία. Όλες οι επεμβάσεις  πραγματοποιήθηκαν σε Κλινική στο τμήμα Νευροχειρουργικής, και άρα μαζί με τον Νευρολόγο που ελέγχει τους ασθενείς.

Άρα, κανένα απροσδόκητο;  Ούτε με αναισθησία;

-Εμείς χειρουργούμε χωρίς αναισθησία, χρησιμοποιούμε μπαλόνια τα οποία πραγματοποιούν  μια πολύ μικρή διάταση του αγγείου, πολύ ελαφριά,  μη τραυματική.  Το μόνο πρόβλημα είναι τη στιγμή που γίνεται η αγγειοπλαστική, εάν ο ασθενής αισθάνεται πόνο, νοσηλεύεται με τον «κλασικό» τρόπο και χρειάζεται να προγραμματιστεί μια αναισθησία.

Μόνο αγγειοπλαστική;  Δεν υπάρχουν ακόμη διαθέσιμα στεντ για τις φλέβες;

-Η πραγματική βελτίωση θα έρθει μέσω του στεντ, επειδή με την αγγειοπλαστική διαστέλλουμε τις φλέβες, αλλά δεν τις εφοδιάζουμε με προστασία  από την επίθεση της ασθένειας.  Αντίθετα πιστεύω ότι με τα στεντ τα  αποτελέσματα θα είναι καλύτερα και με μεγαλύτερη διάρκεια.  Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι ότι αυτοί οι ασθενείς μετά από τρεις ή τέσσερις μήνες, τείνουν να επιδεινώνονται και πάλι, ότι επανέρχονται σιγά-σιγά όπως ήταν ττην περίοδο  πριν τη διαστολή.

Γιατρέ, τί περιμένετε από αυτή τη θεραπεία;

-Έχω τις ιδέες μου, αλλά πιστεύω ότι εξακολουθεί να υπάρχει σύγχυση.  Οι φλέβες είναι ένα όργανο που μπορεί να σε εξαπατήσει, δεν πιστεύω ότι η ασθένεια εξαρτάται από τη φλέβα. Ανοίγοντας αυτές τις φλέβες  βελτιώνονται  τα  συμπτώματα που εξαρτώνται από αυτή τη στένωση, όχι τα συμπτώματα "συνολικά" της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Το CCSVI γίνεται κατανοητό ως αποτέλεσμα και όχι ως αιτία της σκλήρυνσης κατά πλάκας, όπως ισχυρίζεται ο παγκοσμίου φήμης Νευρολόγος  Ρόμπερτ Zivadinov;

-Συμφωνώ μαζί του όταν λέει ότι ουσιαστικά το πρόβλημα των φλεβών είναι μια άλλη επίδραση της σκλήρυνσης κατά πλάκας.  Δεν είναι και η αιτία. Αλλά το στοιχείο που προκύπτει είναι ότι κάνοντας αυτή τη διαδικασία, οι ασθενείς γίνονται καλύτερα.

Τί βελτιώσεις είχαν οι ασθενείς σας;

-Εκτός από πέντε ή έξι ασθενείς, όλοι τους είχαν μια περισσότερο ή λιγότερο δραματική βελτίωση.

Τί εννοείτε με τον όρο "δραματική";

-Ο ασθενής είναι και πάλι στα πόδια του.  Ήρθε να υποβληθεί στην επέμβαση σε μια αναπηρική καρέκλα και μια εβδομάδα μετά την επέμβαση επέστρεψε με τα πόδια του να κάνει  τον έλεγχο. Προφανώς μιλάμε για αρρώστους που βρίσκονται σε μια αναπηρική καρέκλα λόγω της κούρασης,  όχι από παράλυση. Είχαμε τέσσερις ή πέντε ασθενείς οι οποίοι έχουν αρχίσει να ξαναβλέπουν.  Συνολικά μιλάμε για νέους ανθρώπους που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο της νόσου.

Δώστε μου μια προσωπική παρατήρηση.  Συγκρινόμενος με έναν Νευρολόγο ο οποίος λέει πως οι κλειστές φλέβες δεν είναι πρόβλημα, ως Αγγειολόγος θα λέγατε εσείς πως το να έχει κανείς κλειστές τις φλέβες είναι πρόβλημα από άποψη φυσιολογίας;

-Σ' αυτό το πρόβλημα δεν τοποθετούμαι περισσότερο.  Είχα εμπειρία από πρώτο χέρι, είδα  85 ασθενείς να είναι καλύτερα έχοντας κάνει την επέμβαση.  Υπάρχουν ασθενείς οι οποίοι, μετά από τρεις ή τέσσερις μήνες, όταν έχουν χάσει μερικά από τα οφέλη της επέμβασης, ήρθαν εδώ και μου ζήτησαν να ξανακάνω τη θεραπεία.  Είμαι αυτός που διαστέλλει τις φλέβες, δεν είναι δουλειά μου να καταλάβω το γιατί.  Και ο Νευρολόγος πρέπει να μου εξηγήσει γιατί  αυτοί οι ασθενείς με ανοιγμένες φλέβες είναι σε καλύτερη κατάσταση, αντί να λέει "όχι, δεν είναι τίποτα". Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός που υπάρχει: οι ασθενείς που βρίσκονται σε καλύτερη θέση μετά την επέμβαση.

Συνεπώς, εκτός από την σκλήρυνση κατά πλάκας, οι κλειστές φλέβες αποτελούν πρόβλημα;

-Ναι, πράγματι, νομίζω ότι αυτό το πρόβλημα βρίσκεται και σε άλλους τύπους εκφυλιστικών νόσων.  Μυελίτιδα, αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), τη νόσο του Πάρκινσον. Εμείς εγχειρήσαμε επίσης μια ασθενή με ALS, η οποία άρχισε να μιλάει και να καταπινεί. Νομίζω ότι υπάρχει μία συσχέτιση μεταξύ της μυελίνης και της καθυστέρησης και παλινδρόμησης του αίματος.

Πηγή: http://espr3ssioni.wordpress.com/

Φοβού τον σίδηρο: η γήρανση στο fast forward.

Δύο τινά ισχύουν:

α.  η συσσώρευση σιδήρου στον εγκέφαλο συνδέεται με τη γήρανση, σε φυσιολογικούς ανθρώπους

β.  η συσσώρευση σιδήρου στον εγκέφαλο συνδέεται με νευροεκφυλιστικές ασθένειες (Alzheimer's, Parkinson's, Mutliple Sclerosis)

Το 2009 ο Ζαμπόνι έκανε ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα εντοπίζοντας, μόνο σε ασθενείς με MS και όχι σε ασθενείς άλλων νευρολογικών νόσων, ανωμαλίες στην απορροή του αίματος από τον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη (CCSVI).  Κάπως έτσι, υπέθεσε πως μπορεί η Χρόνια Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια να ευθύνεται για την συγκέντρωση σιδήρου σε ασθενείς με MS και την πυροδότηση του λεγόμενου "ανοσολογικού καταρράκτη".

This review delineates the role of iron in the complex pathogenesis of MS and corroborates the hypothesis that iron overload in MS is secondary to disturbed venous flow in the cerebral veins.  This review delineates the role of iron in thecomplex pathogenesis of MS and corroborates the hypothesis that iron overload in MS is secondary todisturbed venous flow in the cerebral veins.

Iron deposition in multiple sclerosis

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του CCSVI είναι η παλινδρόμηση στις εν τω βάθει φλέβες του εγκεφάλου.  Το χαρακτηριστικό αυτό το έχουν τουλάχιστο οι μισοί ασθενείς με MS, αλλά κανένας ασθενής με Alzheimer's ή Parkinson's.  Η πολύ σοβαρή αυτή διαπίστωση οδήγησε τον Ζαμπόνι να μελετήσει τις ιδιαίτερες δομικές ανωμαλίες εν ονόματι CCSVI.

By contrast, venous reflux and oscillatory flow in the periventricular veins have not been found in patients affected by other neurodegenerative diseases with increased iron stores, such as Alzheimer’s and Parkinson’s diseases, and amyotrophic lateral sclerosis, as shown in Table 1. The VH parameters detected in these and other miscellaneous neurologic disorders closely resembled those found in healthy controls and healthy elderly subjects (Zamboni et al, 2009b, c).

Επιπρόσθετα, και ως αντίλογο στο μελλοντικό επιχείρημα της άλλης πλευράς πως έχουμε "δει στενωμένη φλέβα και στο παρελθόν και σε υγιείς που δεν είχαν MS", ο Ζαμπόνι τονίζει πως οι στενώσεις στο CCSVI είναι συνδυασμένες - ποτέ σε μία φλέβα δηλαδή, αλλά σε περισσότερες.  Κάτι τέτοιο εξηγεί, άλλωστε, την αυξημένη ενδοκρανιακή φλεβική πίεση:

In MS patients, venous stenoses in the main cerebrospinal outflow pathways were never found to be isolated. Rather, they were combined in the IJVs, AZ, and lumbar systems, defining four main patterns of distribution (Zamboni et al, 2009b).

Καθώς το φλεβικό δίκτυο είναι δέντρο με επικοινωνούντα κλαδιά, το πρόβλημα εμφανίζεται όταν πάσχουν περισσότερες από μία διαδρομές, ειδάλλως η φλεβική πίεση μάλλον εκτονώνεται στα φυσικά και πρόσθετα παράπλευρα (παράδειγμα: φυσική παράπλευρη της στενωμένης σφαγίτιδας είναι η άλλη σφαγίτιδα, πρόσθετη παράπλευρη το φλεβικό δίκτυο που δημιουργήθηκε πλάι στη στενωμένη για να τη συμπληρώνει).  Η γνώση των τύπων του CCSVI είναι πολύ χρήσιμη για τη σωστή διάγνωση του συνδρόμου: συνδυασμένες βλάβες σε σφαγίτιδες, άζυγο, πιθανόν και κατώτερες κοιλιακές φλέβες.

Και ο σίδηρος;

Σε υγιείς ανθρώπους, ο σίδηρος συσσωρεύεται με το γήρας.  Ανατομικά και μεταβολικά χαρακτηριστικά του γηράσκοντος εγκεφάλου εξηγούν μερικώς τη συσσώρευση σιδήρου, που συνδέεται και με γνωστικές δυσκολίες, ακόμη και με άνοια.  Στις νευροεκφυλιστικές ασθένειες ο σίδηρος εντοπίζεται αυξημένος.  Ειδικά στην πολλαπλή σκλήρυνση, ο Dr. Haacke έδειξε πρόσφατα πως ακόμη και νεαροί ασθενείς με MS έχουν ήδη συσσώρευση σιδήρου στον εγκέφαλο μεγαλύτερη ή ίση με αυτή των γηραιών υγιών.

Backward iron accumulation in multiple sclerosis

Ο σίδηρος, βέβαια, είναι απαραίτητος για την τροφοδοσία ολιγοδενδροκυττάρων και μυελίνης (τα πρώτα τρέφουν τη δεύτερη):

Most importantly, iron is instrumental in myelination and oligodendrocyte development as it is required by most of the growth factors involved in these processes.

Τί γίνεται, όμως, όταν υπάρχει υπερσυγκέντρωση σιδήρου, στην παραγωγή ολιγοδενδροκυττάρων και μυελίνης, που από τη φύση τους απορροφούν σίδηρο;

Ο Haacke είχε δείξει πως η συγκέντρωση σιδήρου στο κεφάλι ακολουθεί αντίστροφη φορά - είναι σύμφωνη, δηλαδή, με κάποια παλινδρόμηση.  Η εναπόθεση σιδήρου στην MS ακολουθεί, κατά τον Ζαμπόνι, το μοντέλο της φλεβικής ανεπάρκειας στα κάτω άκρα: συμβαίνει εξ αιτίας μεταβληθείσας αιμοδυναμικής ισορροπίας.

Η MS, μετά από όλα αυτά, φαίνεται σαν εσπευσμένη γήρανση.  Ένας νέος ασθενής με MS γηράσκει στο fast forward.

Κι όμως, κάποιος πρότεινε πως μπορούμε να πατήσουμε το pause.

H ανθρωπολογία της σκλήρυνσης

Η σελίδα ανήκει σε χειροπρακτικό γιατρό που θεωρεί την όρθια στάση σώματος του ανθρώπου  υπεύθυνη για μία συγκεκριμένη ανατομία/φυσιολογία, οι οποίες με τη σειρά τους προδιαθέτουν για νευροεκφυλιστικές ασθένεις όπως το Πάρκινσον, το Αλτσχάιμερ και η σκλήρυνση.

Ανάμεσα σε πολλά, αναφέρεται στις απαιτήσεις που συνεπάγεται η όρθια στάση σώματος για την απομάκρυνση του επιπλέον όγκου του αίματος από το κεφάλι.

Στους πιθήκους, το κεφάλι είναι μικρότερο σε όγκο από τον λαιμό.  Το σώμα κρατείται από τέσσερα άκρα και το κεφάλι βρίσκεται πιο κοντά στο έδαφος με αποτέλεσμα, σε περίπτωση πτώσης, το τραύμα να είναι ελαφρύτερο.

Στους ανθρωπίδες, το σώμα έχει ως βάση στήριξης τα πέλματα, καθιστώντας οποιαδήποτε πτώση ασφαλώς πιο τραυματική.  Επιπλέον, το κεφάλι είναι μεγαλύτερο συνήθως από τον λαιμό.  Η αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου συνεπάγεται αύξηση των απαιτήσεών του στην κυκλοφορία του αίματος, καθώς και αύξηση στον αριθμό των οδών απορροής του αίματος από το κεφάλι μέσω των σπονδυλικών φλεβών.

Ωστόσο: υπάρχουν σοβαρές παραλλαγές από άνθρωπο σε άνθρωπο, και κάποιες από αυτές πρέπει να θεωρούνται παθολογικές.  Είναι πεποίθηση του συγγραφέα, Dr. Flanagan, πως κάποιες από αυτές τις παραλλαγές είναι υπεύθυνες για νευροεκφυλιστικές ασθένειες.

Σχολιάζει χαρακτηριστικά το παράδειγμα των "τετράγωνων" κρανίων των Βορειοευρωπαίων - και αυτό γιατί η πολλαπλή σκλήρυνση είναι αρκετά συχνή στη Βόρεια Ευρώπη, όπως και Βόρεια Αμερική και Καναδά.  Ο τύπος αυτός του κρανίου είναι προγναθικός και στις διαστάσεις του θυμίζει περίπου ένα κουτί, αφού το μήκος του κρανίου είναι σχεδόν όσο και το πλάτος του.

Σε αυτόν τον τύπο κρανίου, όταν το μήκος της βάσης του κεφαλιού από μπροστά προς τα πίσω είναι μικρό, είναι φυσιολογικό να επηρεάζεται ακόμη και η θέση του εγκεφάλου μέσα στο κρανίο, με αποτέλεσμα συχνότερα προβλήματα στην απομάκρυνση του αίματος (CCSVI), ακόμη και υδροκεφαλισμό.

Τέτοιου είδους συμπιέσεις νεύρων ή αγγείων είχε υποθέσει και ο Dr. Fernandez Noda ως υπαίτιες για τις τρεις συνηθέστερες νευροεκφυλιστικές ασθένειες, το Alzheimer's, το Parkinson's και την MS.  (οι προτάσεις του έχουν συζητηθεί σε άρθρο με θέμα CCSVI είκοσι χρόνια πριν στο τρέχον μπλογκ).

Όπως συνοψίζει ο Dr. Flanagan,

In brief, racial differences in the design of the skull may account for the higher incidence of classic multiple sclerosis seen in northern Europeans. It may further explain why Asian and African-Americans have a lower incidence of MS but get a more severe variant form called Devic’s disease also know as neuromyelitis optica (NMO).

Getting to the Root Causes of Neurodegnerative Diseases

Όλα αυτά κάνουν την κουβέντα για ένα νέο animal model της MS επίκαιρη.  Είναι κάτι που θα συζητηθεί στο συνέδριο στη Μπολόνια, και έχει προφορικά διαρρεύσει πως ιδανικά αυτό το μοντέλο θα εφαρμοζόταν σε πιθήκους, των οποίων η στάση σώματος είναι ό,τι πλησιέστερο στην ανθρώπινη.