Ο νέος νόμος περί "παρηγορητικής θεραπείας", ΦΕΚ 558/8-4-2011, τεύχος Β, διαθέσιμος από το Εθνικό Τυπογραφείο.
Μεταξύ άλλων, αναφέρει:
"Ως «πρώιμη πρόσβαση» σε φάρμακα ανθρώπινης χρήσης («παρηγορητική χρήση») νοείται η διάθεση, για ανθρωπιστικούς λόγους σε μια ομάδα πασχόντων από νόσο που δημιουργεί χρόνια ή σοβαρή αναπηρία ή κίνδυνο ζωής για την οποία δεν έχει επιτευχθεί ικανοποιητική θεραπεία με εγκεκριμένα φάρμακα, ενός φαρμάκου που εμπίπτει είτε στις κατηγορίες του άρθρου 3 παρ. 1 και 2 του Κανονισμού 726/2004 είτε στις κατηγορίες του άρθρου 2 της κοινής υπουργικής απόφασης ΔΥΓ3(α)/83657/2005 (ΦΕΚ Β ́ 59/24.1.2006) και το οποίο είτε αποτελεί το αντικείμενο αίτησης άδειας κυκλοφορίας σύμφωνα με τις διαδικασίες του προαναφερόμενου Κανονισμού ή της προαναφερόμενης υπουργικής απόφασης είτε βρίσκεται σε στάδιο κλινικών μελετών και ειδικότερα σε στάδιο ανάλυσης δεδομένων κλινικής μελέτης, που κατ’ αρχήν οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην κοινή υπουργική απόφαση ΔΥΓ3/89292/2003 ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ (ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ) περί κλινικών μελετών φαρμάκων προοριζομένων για τον άνθρωπο (ΦΕΚ Β ́ 1973) και τις συναφείς κοινές υπουργικές αποφάσεις ΔΥΓ3(α)69150/2004 (ΦΕΚ Β ́ 1503) και ΔΥΓ3α/79602/2007 (ΦΕΚ Β ́ 64). Η χορήγηση φαρμάκου πρώιμης πρόσβασης δεν αποτελεί κλινική μελέτη."
Το γεγονός ότι στο CCSVI δεν τίθεται καν η ιδέα χρήσης κάποιου νέου σκευάσματος μειώνει δραματικά το κόστος εφαρμογής του νόμου από τα δημόσια νοσοκομεία. Ίσως έτσι τα πράγματα να είναι πιο ευνοϊκά. Αλλά από την άλλη, στην Ελλάδα όλα συμβαίνουν ανάποδα.
Με αυτόν ακριβώς τον όρο, "παρηγορητική θεραπεία", δηλαδή "compassionate therapy", αναφέρθηκε ο Ζαμπόνι στο CCSVI στο Συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας (2010), εννοώντας πως η αγγειοπλαστική μπορεί να παρέχεται τουλάχιστο σε ασθενείς με MS που δεν έχουν δει οφέλη από άλλες θεραπείες - όλους δηλαδή;
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην Ελλάδα υπάρχει αδιαφορία , αυτό που θα έπρεπε να γίνει είναι οι αγγειοχειρουργοί και οι επεμβατικοί να διεκδικήσουν κάτι τέτοιο αλλα κι αυτοί ακόμη δεν φαίνεται να ευαισθητοποιούνται ιδιαίτερα . Στενοχωριέμαι που η χώρα μας είναι τόσο πίσω όταν ακριβώς στη διπλανή Ιταλία υπάρχουν ένα σωρό που διεκδικουν τη συμμετοχή στην κλινική μελέτη του Ζαμπόνι και προσπαθούν να κάνουν επεμβάσεις , εκεί οι γιατροί και οι ασθενείς συνεργάζονται στο θέμα χενφα , ακόμη και κάποιοι νευρολόγοι παρακολουθούν με θετική διάθεση όλη αυτή τη διαδικασία, αν και όχι οι περισσότεροι όπως βέβαια συμβαίνει και σε όλο τον κόσμο . Εδώ κοιμόμαστε και θα κοιμόμαστε για πολύ καιρό. Το θέμα χενφα συζητιέται στην ιταλική βουλή , στην ελληνική ούτε που το χουν ακούσει . Δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τουλάχιστον όχι σύντομα και λυπάμαι πολύ που άνθρωποι θα συνεχίσουν να μένουν ανάπηροι εξ αιτίας αυτής της στάσης .
ΑπάντησηΔιαγραφήμα ο ελληνικος νομος μιλα μονο για φαρμακα, εδω εχουμε να κανουμε με μια επεμβατικη πραξη
ΑπάντησηΔιαγραφήχασαμε παλι?
Εάν ο νομοθέτης ενδιαφέρεται για την ουσία της "παρηγορητικής" του παρέμβασης, τότε αντιλαμβάνεται ως αυτονόητη την επέκταση της εφαρμογής του νόμου σε επεμβατικές και κάθε άλλου είδους αναγνωρισμένες πράξεις πέραν των φαρμάκων. Το αυτονόητο όμως είναι νεοελληνικό ζητούμενο και συνηθέστερα, αν όχι αποκλειστικά, η νομική αυστηρότητα εφαρμόζεται εναντίον ανίσχυρων κοινωνικών ομάδων ή ατόμων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΒέβαια, στο υλιστικό σύμπαν που ζούμε, ο νόμος απλά κατοχυρώνει τη χρήση πανάκριβων φαρμάκων άγνωστης αποτελεσματικότητας. Δίνει όμως άθελά του ένα καλό παράθυρο για τον Δούρειο Ίππο του CCSVI.