Μυελίνη

Η μυελίνη ανακαλύφθηκε το 1870 από τον Louis Ranvier. Τότε διαπιστώθηκε πως αυτό που περιβάλλει τα νεύρα (μυελίνη) είναι υπεύθυνο για την σωστή λειτουργία του νεύρου, αφού φροντίζει για την τάχιστη μεταφορά του σήματος.  Η καταστροφή της μυελίνης (απομυελίνωση) θεωρείται το εναρκτήριο σημάδι της σκλήρυνσης.

Η παραγωγή της μυελίνης ξεκινάει την δέκατη τέταρτη εβδομάδα της εμβρυακής ζωής, ωστόσο ένα νεογέννητο έχει λίγη ποσότητα μυελίνης στον εγκέφαλο (εξ ου και τα μειωμένα ή αδέξια αντανακλαστικά).  Η μυελίνωση συμβαίνει με γρήγορους ρυθμούς στη νηπιακή και παιδική ηλικία και δε σταματά παρά μόνο στην ενηλικίωση.

Περίπου τότε ξεκινάει και η σκλήρυνση.

Το πρόβλημα βέβαια στην σκλήρυνση, όπως έχει ειπωθεί ήδη, δεν είναι μόνο η φθορά της μυελίνης.  Όταν ο Dr. Dawson μελέτησε εστίες το 1916, πρόσεξε πως έφθιναν και ολιγοδενδροκύτταρα -κύτταρα που παρέχουν τη μυελίνη στο κεντρικό νευρικό σύστημα, εύρημα που επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα από τον Dr. Barnett σε ένα νέο μοντέλο για την σκλήρυνση, στο οποίο η αντίδραση του ανοσοποιητικού συμβαίνει δευτερευόντως του θανάτου των ολιγοδενδροκυττάρων και της μυελίνης:

These observations suggest a novel paradigm of MS pathology, namely that oligodendrocyte apoptosis, in the absence of contact-dependent cell-mediated immunity, precedes myelin phagocytosis in the newly forming lesion.

The pathology of MS

Σε σχηματική αναπαράσταση (σελ. 4) ο Dr. Barnett θέτει στην σκανδάλη της νόσου έναν "άγνωστο παράγοντα" (είμαστε στο 2006) που πυροδοτεί τον θάνατο των ολιγοδενδροκυττάρων, σε αντίθεση με την αυτοάνοση πεποίθηση πως αυτό που φταίει για την καταστροφή μυελίνης, χωρίς να εξηγείται ο θάνατος των ολιγοδενδροκυττάρων, είναι η επίθεση Τ κυττάρων έναντι ορισμένου αντιγόνου.

Στο μοντέλο των Barnett και Prineas, μετά τον θάνατο των ολιγοδενδροκυττάρων και την επακόλουθη φθορά της μυελίνης αναλαμβάνουν τα μικρόγλοια.  Αυτά είναι κύτταρα πρώτης γραμμής στο κεντρικό νευρικό σύστημα, το οποίο "περιπολούν" για την ανίχνευση τυχόν  πεθαμένων νευρώνων ή μολυσματικών παραγόντων.  Πέφτοντας πάνω στην πεθαμένη μυελίνη, εγκαινιάζουν έναν ανοσολογικό καταρράκτη: "τρώνε" τη νεκρή μυελίνη, μαρκάροντάς την ως αντιγόνο για άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού (στέλνουν μήνυμα, δηλαδή, σε "συναδέλφους" τους πως υπάρχει νεκρή μυελίνη και πρέπει να έρθουν να τη μαζέψουν).  Τότε έρχονται τα αντι-δραστικά Τ κύτταρα να συγκεντρώσουν τους αποθανόντες και να ξεκινήσουν την διαδικασία ίασης των κατεστραμμένων κυττάρων.

Ώστε η παρουσία των Τ κυττάρων μπορεί να είναι και ευεργετική για το κεντρικό νευρικό σύστημα;  Τί έχουν να σχολιάσουν οι ανοσοκαταστολείς των για αυτή την εργασία, αλλά και άλλη που υποστηρίζει πως η παρουσία των ανοσοποιητικών κυττάρων μπορεί να έχει θεραπευτικό ρόλο στο κεντρικό νευρικό σύστημα;

Στη δεύτερη εργασία, οι συγγραφείς θεωρούν πως η παρουσία των Τ κυττάρων μπορεί να εμποδίσει τον δευτερεύοντα νευροεκφυλισμό:

Innate and adaptive immune responses can be beneficial for CNS repair

Όπως οι ίδιοι υποστήριξαν, το ανοσοποιητικό σύστημα, με τη μορφή κυρίως μακροφάγων, προωθεί την αναγέννηση στην τραυματισμένη σπονδυλική στήλη.  Οποία σύμπτωσις: τα μακροφάγα (κύτταρα ανοσοποιητικού και αυτά, που επιτελούν χρέη "σκουπιδιάρη") υπερτερούν των Τ κυττάρων στις εστίες της σκλήρυνσης σε αναλογία 10 προς 1!

Και φυσικά τα μακροφάγα είναι εξίσου παρόντα, προς αποκομιδή σιδήρου, στη φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων.

Μέρες που είναι, ας συμφωνήσουμε σε ένα αγανακτισμένο σύνθημα: μην καταστέλλετε το ανοσοποιητικό.