Σωματικό τραύμα και σκλήρυνση.

Είναι ήδη γνωστό πως το CCSVI αφορά βλάβες εμβρυολογικής προέλευσης στις φλέβες των ασθενών με MS.  Ωστόσο δεν είναι απίθανο κάποιος σοβαρός τραυματισμός, π.χ. τροχαίο, να επιφέρει κακώσεις στην περιοχή του λαιμού/αυχένα/σπονδυλικής στήλης, με επακόλουθο τον τραυματισμό και των σφαγίτιδων/σπονδυλικών φλεβών, και άρα, πιθανόν, την εκκίνηση νευρολογικών συμπτωμάτων MS, και σε ανθρώπους που δεν γεννήθηκαν με αυτές τις ανωμαλίες.  Υπάρχουν ανεκδοτολογικοί ισχυρισμοί ασθενών που σημειώνουν πως διεγνώσθησαν με πολλαπλή σκλήρυνση κάποιους μήνες έπειτα από τροχαίο ή πτώση, ωστόσο η Νευρολογία δε συσχετίζει αναγκαστικά το ένα με το άλλο - αν το κάνει, θεωρεί πιο πιθανό το ψυχολογικό στρες που έπεται ενός τροχαίου να είναι υπεύθυνο για την πυροδότηση της αυτοάνοσης αντίδρασης.  Με λίγα λόγια,

Physical trauma: On the basis of strong and generally consistent Class II evidence, any posited association of trauma, especially head trauma, with more than a small effect on either MS onset or MS exacerbation is excluded. Moreover, the preponderance of the Class II evidence supports no association between physical trauma and either MS onset or MS exacerbation.
Psychological stress: On the basis of several Class II studies, the relationship between antecedent stress and either MS onset or MS exacerbation is considered possible. Nevertheless, as outlined above, the existing Class II studies on this relationship have important limitations, and at present, the prospective data are insufficient to establish any such relationship with reasonable medical certainty.

Αυτό είναι το συμπέρασμα εργασίας που δημοσιεύθηκε σε νευρολογική επιθεώρηση το 1999:

The relationship of MS to physical trauma and psychological stress

Η εργασία, παρά το συμπέρασμά της, ξεκινά με αναφορές σε ιστορικές παρατηρήσεις για τη σχέση του τραύματος με την σκλήρυνση: 4 περιπτώσεις πολλαπλής σκλήρυνσης που προέκυψαν μέσα σε έναν χρόνο έπειτα από σοβαρή κρανιακή κάκωση και τραυματισμό της σπονδυλικής στήλης στους ασθενείς (Mendel, 1897).  Άλλες δύο παρόμοιες τέτοιες αναφορές οδήγησαν την επιτροπή Νευρολογικών και Νοητικών Διαταραχών να συμπεράνει τότε, το 1922, πως:

“in a small percentage of cases the disease [MS] appears to be excited by trauma, but trauma cannot itself cause the disease.”

Τουλάχιστο εφτά ανεξάρτητοι ερευνητές στην πορεία των ετών 1933-1985 ανέφεραν εκδήλωση του πρώτου επεισοδίου της σκλήρυνσης έπειτα από τραυματισμό, κάποιες φορές ακόμη και μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες, ενώ το ίδιο άσχημα επηρεάζει ο τραυματισμός την πορεία της σκλήρυνσης σε ήδη διεγνωσμένους ασθενείς (σελ.2).

Οι συγγραφείς της εργασίας αμφισβητούν βέβαια τη βιολογική βάση του ισχυρισμού πως το σωματικό τραύμα μπορεί να προκαλεί σκλήρυνση:

The first question regards the biological plausibility of the proposed causal relationship between the trauma and the onset of MS or an attack. Clearly, in the absence of such biological plausibility, any epidemiologic evidence of an association, in order to be convincing, would need to be overwhelming.  [...] For example, although head trauma often produces shear injury to the white matter, it also often results in injury to the cerebral cortex. As a result, it is unclear why the pathologic changes in MS would be largely (but not exclusively) confined to the white matter. Similarly, the marked female preponderance of MS would be unexpected if trauma were a major etiologic factor, because men (at all ages) are more prone to traumatic injury than women. These considerations, however, have no bearing on the possible relationship between trauma and MS exacerbation.

Μία επιπλέον απορία των Νευρολόγων ήταν τί είδους τραύμα είναι ικανό, αν είναι, να προκαλέσει MS.  Η απάντηση-υπόθεση δόθηκε από τον Καθηγητή Δρ. Charles Poser του Χάρβαρντ έναν χρόνο αργότερα: ο γιατρός θεωρούσε πιθανή τη σχέση τραύματος και σκλήρυνσης, εφόσον όμως το τραύμα βρισκόταν στην περιοχή του λαιμού ή του αυχένα - εξαιρετική η επισήμανση των επικίνδυνων περιοχών:

IN SOME patients with multiple sclerosis (MS), certain kinds of trauma may act as a trigger at some time for the appearance of new or recurrent symptoms. Only trauma affecting the head, neck, or upper back, that is, to the brain and/or spinal cord, can be considered significant.

Dr. Charles Poser

Η τελευταία αυτή εργασία μνημονεύεται συχνά στους κύκλους του CCSVI σήμερα που γνωρίζουμε πως η σκλήρυνση έχει περισσότερη σχέση με την ικανή διατομή συγκεκριμένων φλεβών στο λαιμό και τη φυσιολογική ροή, παρά με το ψυχολογικό στρες που είναι δήθεν αφορμή για αυτοάνοση επίθεση.